Filmreview: Fremont

Regie:  Babak Jalali – Speelduur: 91 minuten
Cast: Anaita Wali Zada, Gregg Turkington, Jeremy Allen White …
Genre: drama – Originele taal: Engels, Cantonees

Donya, een twintigjarige Afghaanse vluchteling, werkt in een koekjesfabriek in San Francisco. Ze woont in Fremont, een nabijgelegen stad waar veel van haar landgenoten wonen. Voorheen was ze vertaalster voor het Amerikaanse leger in Afghanistan, maar nu voelt ze zich geïsoleerd in dit nieuwe land. Terwijl ze probeert haar weg te vinden in deze vreemde omgeving, worstelt ze met eenzaamheid en het verlangen naar een thuisgevoel.

Fremont is geschreven en geregisseerd door de Iraans-Britse filmmaker Babak Jalali, in samenwerking met scenarioschrijfster Carolina Cavalli. De film won in 2023 verschillende prijzen op filmfestivals, waaronder de award voor beste regisseur op het filmfestival van Karlovy Vary.

Een gouden toekomst​

Donya (Anaita Wali Zada), een jonge Afghaanse vrouw, kreeg de kans om naar de Verenigde Staten te emigreren dankzij haar werk als tolk voor het Amerikaanse leger. Nu werkt ze in een Chinese gelukskoekjesfabriek waar alle koekjes nog met de hand worden gemaakt. Haar taak is het bedenken van teksten voor de gelukskoekjes, kleine spreuken die mensen gelukkig maken.

Ondanks de nieuwe kansen in dit land, blijft Donya haar trauma uit het verleden met zich meeslepen, wat haar slapeloze nachten bezorgt. Ze spendeert vele uren bij een psychiater die haar voorleest uit Wolf’s Blood. In Fremont, het stadje waar ze woont, heerst een verlaten sfeer waar mensen hun werk doen in een eentonige omgeving. Donya is een introvert persoon die op zoek is naar verbondenheid in een wereld die haar vaak verdrietig stemt. Om haar eenzaamheid te overwinnen, besluit ze een gedurfde boodschap in een van de koekjes te verstoppen.

Tijdloos​

De film is opgenomen in zwart-wit en een 4:3 formaat, wat bijdraagt aan zijn tijdloze esthetiek. De cinematografie is opvallend krachtig, met doordachte camerastandpunten die een poëtische melancholie oproepen. Elke scène lijkt zorgvuldig gecomponeerd om de innerlijke wereld van Donya te reflecteren. Om haar isolement te benadrukken, zijn de dialogen kort en emotieloos, wat doet denken aan het werk van filmmaker Aki Kaurismäki maar ook aan invloeden van Jim Jarmusch. De jazzy, folk soundtrack gecomponeerd door Mahmood Schricker vult de film aan met een subtiel ritme en melodieën die perfect passen bij de sfeer.

Donya is een intelligent en welopgevoed meisje dat, net als iedereen, momenten van verlorenheid kent, maar ze heeft niemand om op terug te vallen. Zij worstelt met een gevoel van eenzaamheid en schuld. Hoofdrolspeelster Anaita Wali Zada weet deze complexe emoties op een indringende wijze over te brengen, niet door ze expliciet te tonen maar door haar houding en uitdrukkingen. De film volgt haar dagelijkse routine, waarbij het trage tempo niet alleen de eenvoud van haar leven weerspiegelt, maar tegelijk ook beklijft.

Het is een subtiele verkenning van wat geluk kan betekenen, waarbij de koekjes een sublieme metafoor vormen. Het einde van de film, vooral het laatste beeld, is een van de mooiste die ik al heb gezien. In deze korte scène voel je dat Babak Jalali met een beeld meer zegt dan met duizend woorden.

Soms stuit je onverwacht op een filmparel die je raakt. Op basis van de filmposter besloot ik deze film te bekijken en de regie van Babak Jalali verraste me aangenaam. Als fervent liefhebber van Kaurismäki’s films (Fallen Leaves is mijn favoriete film van 2023), voelde deze film als een perfecte aanvulling op mijn smaak. De zwart-witbeelden vertellen het verhaal op meesterlijke wijze; een zoektocht naar liefde en zelfontdekking. Voor mij toont deze film opnieuw waarom onafhankelijke cinema zo’n grote meerwaarde heeft: door terug te keren naar de eenvoud wordt de essentie van het verhaal oprecht en krachtig overgebracht.