Lost in Translation
De sfeer in de film Lost in Translation is werkelijk subliem. Zelden heeft een film me zo geraakt in herkenbaarheid en dat verlangen naar iets ongrijpbaars — een gevoel dat je niet precies kunt benoemen: het zoeken naar betekenis in een leven waarin je je verloren voelt.
Lost in Translation is zonder twijfel een van de beste films die ik ooit heb gezien. Dat betekent niet dat het de beste film ooit gemaakt is; technisch gezien zijn er zeker films die beter zijn. Maar geen enkele film heeft zo’n diepe indruk op me gemaakt als deze. Juist daarom wil ik hem nooit meer herbekijken — ik wil het oorspronkelijke gevoel dat deze film opriep niet verliezen.
In Lost in Translation volgen we Bob Harris, een Amerikaanse acteur in Tokio voor een reclamecampagne en Charlotte, een jonge vrouw, die daar verblijft terwijl haar man voor werk reist. Beiden voelen zich vervreemd en verloren, niet alleen door hun persoonlijke situaties, maar ook door de culturele barrières in Tokio. Na enkele toevallige ontmoetingen in hun hotel, ontwikkelen ze een bijzondere vriendschap waarin ze elkaar steun bieden in hun eenzaamheid. Deze relatie, hoewel complex en tijdelijk, heeft een diepe impact op hun levens.
La Grande Bouffe
Le Grand Bouffe is satire op z’n best. Ik zag de film toen ik nog veel te jong was, en hoewel hij ongemakkelijk, surrealistisch en vreemd was, vond ik hem ook fascinerend. Het verhaal, geregisseerd door Marco Ferreri, volgt vier rijke mannen (Marcello Mastroianni, Michel Piccoli, Philippe Noiret en Ugo Tognazzi) die zich in een kasteel opsluiten voor een weekend van overmatige maaltijden en zelfbevrediging. Ze worden vergezeld door drie prostituees en een leerkracht. Al snel wordt duidelijk dat ze een suïcidepact hebben gesloten; hun bedoeling is om letterlijk te eten tot de dood.
Je ruikt, proeft en voelt de overdaad bijna lichamelijk; het is misselijkmakend maar tegelijkertijd fascinerend. Le Grand Bouffe is de meest zintuiglijke film die ik ooit heb gezien – maar ook weer eentje uit het genre “nooit meer”.
Trainspotting
Trainspotting is zonder twijfel een meesterwerk — een film die voor mij heel persoonlijk aanvoelt. Het weet de sfeer van de jaren ’90 in een gemarginaliseerde buurt nauwkeurig vast te leggen en tragisch genoeg zit deze film vol met herkenbare elementen voor mij. Drugs zijn leuk, tot het niet meer leuk is.
Dit is indiefilm op zijn best! Trainspotting benadert perfectie dankzij het buitengewone acteerwerk, de uitstekende regie en het sterke scenario. Veel meer heb ik er niet over te zeggen, behalve dat het ook zo’n film is die ik nooit meer hoef te herzien.
aeyenah 