Regie: Ish Ait Hamou, Monir Ait Hamou – Speelduur: 120 minuten
Cast: Fouad Hajji, Yassir Drief, Geert Van Rampelberg …
Genre: drama – Originele taal: Frans, Nederlands
Molenbeek is een buurt die al jarenlang in het nieuws komt vanwege een negatief imago en een sterke associatie met criminaliteit. Iedereen heeft wel een mening over deze Brusselse wijk en ook politici hebben hun eigen duidelijke visies gevormd. Tijdens de intro van BXL, de allereerste speelfilm van de broers Ish en Monir Ait Hamou, verschijnen verschillende scherpe uitspraken van politici in beeld, die de controverses rondom Molenbeek extra onderstrepen.
De regisseurs, Ish en Monir, zijn de kinderen van Marokkaanse immigranten en groeiden op in hetzelfde huishouden, maar hun opleidingsachtergronden verschillen aanzienlijk. Mounir volgde zijn onderwijs aan een Franstalige school in Brussel, terwijl Ish, de jongere broer, naar een Vlaamstalige school ging vlakbij de fabriek waar hun ouders werkten. BXL is semi-autobiografisch en portretteert twee broers die opgroeien in deze wijk in Brussel.
Hoop en vriendschap in Molenbeek
In de openingsscène zitten twee tieners, Fouad en Karim, op het dak van een appartementsgebouw met uitzicht op Brussel. De film begint met Karim, die net een lange fietstocht heeft gemaakt om het beste broodje van de stad te halen. Hij kiest voor mayonaise, maar Fouad is daar niet van gediend; hij beschouwt deze saus als typisch voor blanken en pleit voor een “echte” saus zoals andalouse of samourai. Hun gesprekken illustreren de kenmerkende vriendschap van tieners, vol humor en kattenkwaad.
Fouads broer Tarek, een MMA-vechter met de potentie om door te breken als UFC-kampioen, werkt in een fabriek en krijgt de kans om deel te nemen aan een toernooi in de Verenigde Staten. Deze uitnodiging maakt hem tot een “baken van hoop” voor hun gemeenschap, maar brengt ook een grote druk met zich mee. De broers wonen samen met hun moeder; hun vader woont nog in de buurt, maar ze proberen hem te vermijden. Tarek neemt de zorg voor zijn broer op zich en het verhaal belicht hun dagelijkse uitdagingen, de meningen van hun vrienden en de ambities en verwachtingen die hen drijven.
Een warm palet
Regisseurs Ish en Monir Ait Hamou willen met deze film de strijd belichten tussen persoonlijke ambities en maatschappelijke verwachtingen. Dit is een universele kwestie waarmee iedereen in zijn eigen leefwereld te maken krijgt. Wanneer deze uitdagingen echter zwaarder worden door factoren zoals racisme, armoede of het wonen in een stad waar ambitie vaak niet de grootste zorg is, wordt het verhaal complexer. BXL onthult hoe deze invloeden de levens van de hoofdpersonages vormgeven en hun dromen in de weg staan. Soms vraag je je af waarom iemand een bepaalde “onverstandige” beslissing neemt, maar het verhaal wordt met oprechtheid verteld en schuwt geen enkele kwestie; het toont de realiteit zoals die is, zonder iets op te dringen. De hoofdrolspelers krijgen de vrijheid om hun acteerprestaties authentiek in te vullen, wat bijdraagt aan de oprechtheid van de vertelling.
De cinematografie maakt voornamelijk gebruik van aardtonen met gedempte tinten in bruin en oranje, wat een warme en authentieke sfeer creëert die me zeer aansprak. Het camerawerk is eveneens uitstekend. De verhaalvertelling in de film is sterk, maar de uiteindelijke uitvoering lijdt onder een te lange speelduur. Regelmatig komen er scènes voor die ofwel te kort of te lang zijn, waardoor de balans ontbreekt. Dit geldt vooral voor de aanloop naar het einde, die zich te veel uitstrekt en de film vermoeiend maakt.
BXL is een indrukwekkend debuut dat een realistisch verhaal vertelt over een gezin in Molenbeek. De film weet de uitdagingen en dynamiek van het leven in deze buurt authentiek vast te leggen. Hoewel de film in grote lijnen geslaagd is, zijn er toch enkele aspecten die anders hadden gekund. Sommige scènes zijn te lang, waardoor de spanning soms afneemt, terwijl andere net te kort zijn, waardoor belangrijke emotionele of verhalende elementen niet volledig tot hun recht komen. Met enige verfijning op deze gebieden had BXL nog krachtiger kunnen zijn, maar het blijft een waardevolle bijdrage aan de hedendaagse cinema – en ook hartverscheurend; hou de zakdoeken dus maar alvast klaar.
aeyenah 