Regie: Ariane Labed – Speelduur: 100 minuten
Cast: Mia Tharia, Pascale Kann, Rakhee Thakrar …
Genre: drama – Originele taal: Engels
De band tussen zussen kan onbreekbaar zijn, maar ook verstikkend. Ze kennen elkaar door en door, maar kennen ook elkaars zwakke plekken. In de film September Says zien we die intense dynamiek tussen September en July – twee zussen die elkaars tegenpolen zijn. September is zelfverzekerd, opstandig en verzet zich tegen elke vorm van autoriteit, terwijl de introverte en beïnvloedbare July eerder in de schaduw leeft.
September Says is het langspeelfilmdebuut van actrice Ariane Labed en is gebaseerd op het boek Sisters van Daisy Johnson. De film ging in première op het filmfestival van Cannes 2024. Labed is bekend als actrice, met rollen in onder meer Attenberg, The Lobster en The Brutalist. Daarnaast is ze getrouwd met de Griekse filmmaker Yorgos Lanthimos, die internationaal succes boekte met The Favourite, Poor Things en Kinds of Kindness.
September en July
De zussen September (Pascale Kann) en July (Mia Tharia) zijn onafscheidelijk. Ze groeien op bij hun moeder Sheela (Rakhee Thakrar) en hebben een eigen, geheime wereld gecreëerd, waarin ze met elkaar communiceren via dierengeluiden en fluittonen. Op school zijn ze buitenbeentjes: de introverte en gevoelige July wordt gepest, terwijl de dominante September gevreesd wordt vanwege haar felle beschermingsdrang tegenover haar zusje.
Na een incident waarbij September opnieuw van school geschorst wordt, besluit hun moeder hen mee te nemen naar het afgelegen huis van hun grootmoeder in Ierland. De terugkeer naar deze plek roept pijnlijke herinneringen op aan Sheela’s eigen jeugd en zet de dynamiek tussen de zussen op scherp.
Een intrigerend debuut met subtiele barstjes
Vanaf de openingsscène werd ik meteen meegezogen in de sfeer die de film wil creëren. Sheela, fotograaf en kunstenaar, legt haar dochters vaak vast op foto. In de eerste scène poseren ze als de tweeling uit Kubrick’s The Shining – een beeld dat zowel speels als verontrustend aanvoelt. De hechte, maar ook complexe band tussen de drie voelt meteen bevreemdend aan, balancerend tussen fantasie en een vreemde familiedynamiek. Ik was vanaf het eerste moment geboeid, en de surrealistische aanpak raakte precies de juiste snaar bij mij. Is er iets mis met dit gezin, of is de omgeving het probleem?
Labeds stijl weerspiegelt invloeden van andere filmmakers; de sfeer van de film balanceert onder meer tussen de melancholie van Sofia Coppola’s The Virgin Suicides en de onconventionele stijl van Yorgos Lanthimos’ Dogtooth, terwijl er ook andere invloeden doorschemeren. Hoewel de film op dit vlak niet volledig origineel is, doet dit geen afbreuk aan Labeds visie. Integendeel, ze bewijst dat ze een meeslepende en intrigerende sfeer weet neer te zetten. Toch wringt het soms bij de bijrollen; deze personages reageren niet altijd op een geloofwaardige manier. Bovendien zorgen bepaalde scènes voor een onbalans in het verhaal, zoals de innerlijke monoloog tijdens Sheela’s seksscène, die volledig misplaatst aanvoelt.
De drie hoofdrolspelers leveren sterke acteerprestaties, en de personages van July en September zijn goed uitgewerkt. Sheela daarentegen blijft als personage onderontwikkeld en haar rol binnen het verhaal voelt niet altijd logisch aan. Ze lijkt een moeder die wel beseft dat er iets mis is met haar dochters, maar hoopt dat het slechts een fase is. Ondanks deze tekortkomingen is Labeds film intrigerend en biedt een veelbelovend vooruitzicht op wat we in de toekomst van haar als filmmaker mogen verwachten.
Vanaf de eerste scène wist September Says me mee te slepen en niet meer los te laten – precies het soort film waar ik van hou. Het is een bizarre, raadselachtige film die niet alles meteen prijsgeeft, waardoor je voortdurend het gevoel hebt dat je cruciale informatie mist. Toch is dit geen frustratie, maar juist een kracht: de film is zo zorgvuldig opgebouwd, goed geacteerd en visueel aantrekkelijk, dat je alleen maar geboeid kan blijven kijken. De personages roepen een constante dreiging op, alsof er elk moment iets gruwelijks kan gebeuren, wat bijdraagt aan de beklemmende, bijna claustrofobische sfeer. Tegelijk voel je een diepe verbondenheid met hen, wat de film des te intenser maakt.
aeyenah 