Voor deze reeks interviews heb ik 8 vragen gekozen als eerbetoon aan de iconische 8mm-camera, waarbij ik dieper inga op de visie en passie van elke filmmaker/acteur.
Loïc Dillen is cinematograaf en content creator met meer dan twaalf jaar ervaring in fotografie en video. Met oog voor detail en sterke composities weet hij zijn beelden kracht te geven.
Is er een film uit je kindertijd die je liefde voor cinema heeft aangewakkerd, of is dat iets wat langzaam is ontstaan?
Moeilijk te zeggen. Ik denk dat zoiets altijd langzaam groeit, maar twee trilogieën die tekenend waren tijdens mijn jeugd zijn The Lord of the Rings en Star Wars, vooral die eerste. Ondertussen kan ik al lang niet meer op twee handen tellen hoe vaak deze mijn televisiescherm oplichtte. Nog altijd ben ik verwonderd hoe je werkelijk het gevoel krijgt dat ‘Middle Earth’ echt bestond. De perfecte cast, de prachtige decors, kostuums, make-up, de practical effects… Om maar niet te spreken van de waanzinnige score van Howard Shore, die ik met regelmaat compleet plat luister.
Welke filmmaker inspireert je het meest en wat bewonder je aan hun werk?
Damien Chazelle, omdat zijn film Whiplash een waanzinnig krachtige karakterstudie is en eigenlijk gewoon een project was om de studio’s ervan te overtuigen La La Land te mogen draaien.
Frank Darabont, The Green Mile; need I say more?
Jordan Peele, omdat hij het genre thriller stijlvol afkruidt met heel zachte toetsen van horror. Een subtiliteit die ik ten zeerste kan appreciëren.
Steven Spielberg, omdat die man gewoonweg steengoed weet wat hij doet; van verhaalopbouw tot cameravoering en bewuste montage. Ook al is zijn werk over het algemeen zeer commercieel, zijn voeling met cinema is iets waar velen een hoop van kunnen leren als je zijn films waardig analyseert.
David F. Sandberg, omdat hij zichzelf letterlijk opwerkte van doeltreffende horror-kortfilms in zijn appartement met zijn vrouw tot zijn gedroomde Hollywood-films. Overigens werkt zijn Zweedse enthousiasme aanstekelijk op zijn YouTube-kanaal Ponysmasher, waar hij ons steeds een blik achter de schermen geeft van zijn kleine én grote films.
Wes Anderson, omdat zijn visuele stijl in cameravoering en typische kleurenpalet mij altijd weet te inspireren.
Als je je eigen filmfestival zou organiseren, welk type films zou je dan willen vertonen en waarom?
Over het algemeen ben ik vrij conservatief in mijn voorkeur voor films. Ik studeerde destijds aan het conservatorium in Gent en realiseerde me al heel snel dat het type arthousecinema dat daar de overhand nam mij niet al te vaak kon bekoren. Van zodra het te zweverig en structuurloos wordt, ben je mij vaak kwijt. Ik wil dat de maker mij een verhaal vertelt en iets doet voelen, maar bovenal wil ik daar tot op zekere hoogte in gestuurd worden.
Los van de inhoud en het genre dacht ik er al eerder aan om een filmfestival uit de grond te stampen met een specifieke focus op cinematografie, waar beoordeeld wordt op de kracht van onder andere beeldvoering en belichting, en hoe deze bijdraagt aan het verhaal. Er zijn Oscars en Kastaars voor verschillende departementen. Waarom zou er dan geen filmfestival mogen zijn met een focus op een van die departementen?
Wat is een uitdaging die je als filmmaker/acteur hebt ervaren, en hoe heb je deze overwonnen?
Teleurstelling. Een opdracht die ik niet binnenhaalde, een competitie die ik weer niet won, een project dat toch niet helemaal werd zoals ik het voor ogen had. Vaak voel ik die teleurstelling intens, alsof ik telkens weer het laatste cijfer van mijn lotto-biljet mis. De laatste jaren heb ik geleerd meer op mijn strepen te staan, maar dat komt helaas wel gepaard met meer teleurstelling. Het is soms echt balanceren op een slap koord. Uiteindelijk ben ik dat gaan counteren met een losse ‘c’est la vie’-mentaliteit. Ik zet op meerdere paarden tegelijk in, in de hoop dat er toch ergens iets slaagt.
Tegelijk begin ik eraan met de ingesteldheid van ‘ik zal het toch wel weer niet hebben’. Ik ben daarom niet minder gemotiveerd, maar ik stel mijn verwachtingen voor succes simpelweg heel laag in. Het voordeel is dat het missen van een verwachting niet meer tot teleurstelling kan leiden, maar gezond is die pessimistische gedachte natuurlijk niet. Een overwinning zou ik het daarom niet noemen. Een tijdelijke oplossing misschien?
Kun je een moment beschrijven op de set dat je altijd zal bijblijven?
Er zijn er zo ontzettend veel. Een hilarisch moment dat me altijd zal bijblijven is tijdens de recce (locatiebezoek) van een klein fictieproject. Het project was een soort satire op James Bond en onze locatie was een gigantisch perceel met een oprijlaan, een eindeloze tuin en een kasteel. We liepen rond om de beste interieur- en exterieur-locaties te vinden voor ons scenario.
Bij afloop staan we buiten nog wat na te praten wanneer er een prachtige Rolls-Royce komt aangereden en in de verte plotseling het gras omhoog lijkt te komen. Het bleek een incognito autolift te zijn die naar de ondergrondse parkeergarage leidde. Meer 007 kon het echt niet worden.
Als je de kans kreeg om een film te maken over je eigen leven, welk genre zou het dan zijn en wie zou je spelen?
Drama, drama en nog eens drama. Ik zou mijn vader spelen om het in de wereld van fictie beter te doen.
Wat zijn je drie favoriete films aller tijden, en wat maakt deze zo bijzonder voor jou?
The Revenant van Alejandro González Iñárritu staat bij mij sinds de release in 2015 op één. Niet zozeer door het schijnbaar simpele verhaal van wraak, maar meer door de presentatie: de Oscar-waardige performance van DiCaprio, de oogverblindende cinematografie van Emmanuel Lubezki, het waanzinnige landschap waar dit alles zich afspeelt en de zichtbaar onverbiddelijke natuur.
De overige twee zijn moeilijker. Hier zitten namelijk enorm veel gedeelde plaatsen, maar ik koos er toch twee.
Captain Phillips van Paul Greengrass is een waargebeurd verhaal over de kaping van een vrachtschip door Somalische piraten. Ik ben een gigantische Tom Hanks-fan en heel deze film zit ik telkens op het puntje van mijn stoel. In de derde acte en conclusie van het verhaal zet Hanks een acteerprestatie neer die mij nog altijd doet bibberen als ik erover nadenk. Een emotionele rollercoaster.
The Lobster van Yorgos Lanthimos is een absurde, donkere komedie, een genre waar ik zielsveel van hou in entertainment. Ik zag deze film voor het eerst tijdens het filmfestival van Oostende in 2015 en herinner me nog hoe dolgelukkig ik uit de cinemazaal stapte, met de gedachte dat er makers zijn die de durf hebben om in dergelijke absurditeit te treden. Een werkelijk kijkgenot.
Als je één levensles aan de lezers zou willen meegeven, wat zou dat dan zijn?
Maak van je hobby je werk. Zodra een werkdag aanvoelt als echt werken, stop er dan mee en zoek iets anders. Het leven is te kort om een carrière na te streven waarvoor je niet uit bed wilt komen.
aeyenah 