Sirât van Oliver Laxe is een hypnotiserende, intense film waarin beeld, geluid en woestijnlandschap samen een onvergetelijke ervaring creëren.

Regie:  Oliver Laxe – Speelduur: 115 minuten
Cast: Sergi López, Bruno Núñez, Jade Oukid, Tonin Janvier …
Genre: drama – Originele taal: Spaans, Frans

Sirât van Oliver Laxe opent niet met actie of dialoog, maar met een hypnotiserende roes. Minutenlang laat de camera ons wegzinken in de wereld van een festival: de opbouw van het geluidssysteem, de ravers die in trance bewegen, en de bas die niet alleen gehoord, maar in je hele lichaam gevoeld wordt. Alsof je zelf in de menigte staat sleurt de film je mee in een bezwerende stroom van beelden en klanken. Te midden van het feest zoeken een vader en zijn zoon naar Mar.

Sirât is geregisseerd door de Spaanse filmmaker Oliver Laxe, die in Parijs werd geboren en van Galicische afkomst is. Het scenario schreef hij samen met Santiago Fillol. De film ging in wereldpremière in de hoofdcompetitie van het 78ste Filmfestival van Cannes en werd daar bekroond met de juryprijs.

Trance in de Woestijn​

In Zuid-Marokko vermengen beats en lichamen zich op een festival waar mensen uit alle windstreken samenkomen. Tussen hen zoekt Luis zijn dochter Mar, die al vijf maanden vermist is. Met hulp van zijn zoon Esteban deelt hij flyers uit in de hoop een spoor te vinden. Wanneer hij hoort dat er dieper in de woestijn een nieuw technofeest plaatsvindt, sluiten ze zich aan bij de ravers.

De tocht door het zand is zwaar, maar opgeven is geen optie. Terwijl de reizigers, ieder uit een andere wereld, langzaam naar elkaar toegroeien, slaat het noodlot toe. Hun zoektocht wordt gaandeweg een reis langs verlies en onzekerheid, richting het onbekende.

Sirât in Beeld en Geluid​

Regisseur Laxe opent zijn film met lang aangehouden scènes, waarin beeld en geluid geleidelijk maar onontkoombaar op je inwerken. Het ritme van de muziek en de bewegingen van de ravers creëren een sfeer die bijna meditatief aanvoelt, alsof je zelf wordt opgenomen in de trance. Opvallend is hoe iedereen volledig in zijn eigen beweging lijkt te verdwijnen: geïsoleerd, en toch verbonden. Laxe legt daarmee een subtiele parallel met het leven zelf, we volgen allemaal ons eigen pad, maar delen toch een gezamenlijke werkelijkheid.

Na het eerste uur verandert de sfeer echter volledig; in het tweede deel wordt de film volkomen onvoorspelbaar. Oliver Laxe zet zijn personages onder enorme druk en laat hen balanceren op de rand van hun ondergang. Eenmaal gevangen in het ritme van de film, word je onverbiddelijk meegesleept. De cinematografie versterkt dit: de woestijnlandschappen krijgen een bijna tastbare intensiteit, je voelt het zand en stof, het zweet op de huid, de verstikkende lucht en de brandende hitte. Ook de montage speelt een sleutelrol: lange, gespannen shots wekken voortdurend de verwachting dat er iets staat te gebeuren. Plotse, gewelddadige acties wisselen af met momenten van rust, waardoor de film een ritme krijgt dat blijft nazinderen. Dit alles wordt nog eens versterkt door een beklijvend geluidslandschap, waarmee de film de gevestigde kaders van genre doorbreekt.

Sirât is een intense film die langzaam opbouwt en je vervolgens volkomen overdondert. Het desolate landschap, de sterke cast en de duidelijke visie van Oliver Laxe creëren samen een wereld die zowel hypnotiserend als onverbiddelijk is. Terwijl de film me meesleurde, liet hij ook een gevoel van verwarring achter; Sirât voert je onvermijdelijk het onbekende in.