Filmrecensie: Partir un jour

In Partir un jour, het langspeelfilmdebuut van Amélie Bonnin en openingsfilm van Cannes, keert een succesvolle chef terug naar haar geboortedorp en eerste liefde.

Regie: Amélie Bonnin – Speelduur: 88 minuten
Cast: Juliette Armanet, Bastien Bouillon, François Rollin …
Genre: komedie, musical – Originele taal: Frans

De openingsfilm van het Filmfestival van Cannes was het langspeelfilmdebuut van Amélie Bonnin. De film volgt Cécile Béguin, een veertigjarige chef die net een overwinning in Top Chef heeft behaald en zich voorbereidt op de opening van haar eigen restaurant. Alles lijkt klaar voor haar succes: ze heeft nog maar één topgerecht nodig om haar carrière compleet te maken. Maar wanneer haar vader zijn derde hartaanval krijgt, keert Cécile terug naar haar geboortedorp. Daar ontmoet ze haar oude schoolvrienden en vooral Raphaël, haar eerste liefde. Terwijl hij koos voor stabiliteit als automonteur in het dorp, koos zij voor ambitie en ontsnapping.

Het meest opvallende aan Partir un jour is de muzikale aanpak. Het is geen musical, maar op onverwachte momenten duiken nummers op. De acteurs zijn geen professionele zangers; hun vocale uitbarstingen zijn eerder emotioneel dan technisch, wat een zekere charme heeft. Tegelijkertijd voelt deze keuze wat vreemd en inconsistent: de muziek draagt weinig bij aan de narratieve ontwikkeling of de emotionele opbouw van de film. Soms versterkt ze het gevoel van nostalgie, maar vaak lijkt ze een toevallige toevoeging, waardoor de toon van de film niet altijd stabiel is.

Het verhaal draait om alledaagse gebeurtenissen, kleine incidenten en persoonlijke confrontaties. De personages zijn geloofwaardig en blijven trouw aan hun karakter, wat bijdraagt aan de authenticiteit. Toch is het verhaal zo bescheiden dat het weinig blijvende indruk nalaat. Partir un jour is een sympathiek debuut, maar eerder een mild genoegen dan een onvergetelijke ervaring.

Filmrecensie: Partir un jour – Een zachte melodie over gemiste kansen