Paolo Genovese brengt in Follemente de innerlijke stemmen van twee personages op speelse wijze tot leven.
Regie: Paolo Genovese – Speelduur: 87 minuten
Cast: Edoardo Leo, Pilar Fogliati, Emanuela Fanelli …
Genre: komedie – Originele taal: Italiaans
Wat als je tijdens een eerste date kon binnenstappen in iemands hoofd? In Follemente laat Paolo Genovese precies dat gebeuren. Slechts twee personages, maar tien acteurs: Lara en Piero worden opgesplitst in vier stemmen, vier zielen, vier manieren om verliefd te worden. Terwijl de twee elkaar proberen te begrijpen, botsen hun innerlijke gedachten tegen elkaar.
Paolo Genovese is een Italiaanse regisseur en scenarioschrijver die vooral naam maakte met Perfetti sconosciuti (2016), een film die wereldwijd succes oogstte. Zijn werk staat bekend om de combinatie van scherpe dialogen, psychologisch inzicht en subtiele humor; kenmerken die ook in Follemente duidelijk aanwezig zijn.
Eén avond, twee werelden
Het verhaal van Follemente speelt zich af op één avond, op één plaats: Lara’s appartement. Lara en Piero hebben hun eerste date, een ontmoeting vol verwachtingen, spanning en vooral innerlijke chaos. Terwijl ze elkaar aftasten, woedt in hun hoofden een storm van gedachten.
Piero, een wat onzekere en bedachtzame man, staat aan het begin van de avond besluiteloos voor een condoomautomaat. Vier stemmen in zijn hoofd – elk een deel van zijn persoonlijkheid – twisten over welke variant hij moet kopen. Zijn geest is een kamer vol herinneringen, waar zijn innerlijke personages discussiëren, analyseren en hem met twijfel overladen. Lara is een charmante en zelfverzekerde vrouw met een scherp gevoel voor humor. Ze restaureert meubels en vraagt er soms absurde prijzen voor, simpelweg omdat ze er nog niet klaar voor is om afscheid te nemen. Achter haar kalme glimlach schuilt iemand die net een ingewikkelde relatie met een getrouwde man heeft beëindigd. Ook in haar hoofd is het druk: haar vier innerlijke stemmen overleggen over wat ze moet aantrekken, wat ze moet zeggen, en zelfs over de juiste verlichting in de kamer.
Wanneer het hoofd boeiender is dan het hart
Het is niet eenvoudig om vorm te geven aan iets zo ongrijpbaars als onze innerlijke stemmen: die eeuwige discussies in ons hoofd, vooral op momenten waarop we alles net goed willen doen. Paolo Genovese gaat die uitdaging volop aan. Hij toont hoe besluiteloosheid, angst en hoop voortdurend met elkaar in gevecht zijn, zeker tijdens een date. Onvermijdelijk roept de film herinneringen op aan Inside Out, maar Genovese geeft er zijn eigen volwassen en herkenbare draai aan.
Met deze intrigerende basis is de eerste helft van Follemente aangenaam en boeiend. Genovese weet de spanning van een eerste ontmoeting knap te vertalen naar een dynamisch spel tussen de personages en hun innerlijke stemmen. Toch begint de film na verloop van tijd wat in herhaling te vallen: de scènes lijken steeds meer op elkaar, waardoor de frisheid van het concept wat vervaagt. Gaandeweg wordt ook duidelijk dat Lara en Piero eigenlijk weinig gemeen hebben, en dat hun innerlijke stemmen vooral proberen de schijn van connectie op te houden door het ‘juiste’ te zeggen. In het laatste deel probeert Genovese het verhaal nog een extra laag te geven, maar deze plotlijn voelt gehaast en onafgewerkt aan. Zo verliest de film, die zo sterk begon, uiteindelijk wat van zijn kracht.
De chemie tussen de hoofdrolspelers is licht en humoristisch, maar het echte plezier komt van elders. De acht acteurs die de innerlijke, vaak tegenstrijdige stemmen van Lara en Piero vertolken, brengen de film echt tot leven. In hun ‘kamers’ ontstaat een levendige en soms chaotische dialoog die niet alleen grappig is, maar ook herkenbaar. Zij verwoorden precies wat we allemaal denken maar zelden durven uitspreken, en geven zo een speelse, theatrale dimensie aan de twijfel en kwetsbaarheid van de personages.
Follemente is een charmante en speelse komedie die plezier haalt uit herkenbare menselijke chaos. De cast werkt goed samen en vooral de scènes tussen de innerlijke stemmen zijn levendig en geestig. Toch herhaalt de film zichzelf gaandeweg, waardoor de frisheid van het idee wat verloren gaat. Zelfs met zijn korte speelduur voelt het concept op het einde iets te uitgerekt aan; maar laat het je niet weerhouden om een verrassend eerlijke en luchtige komedie te ontdekken.
aeyenah 