Ik zag eindelijk Put Your Soul on Your Hand and Walk, een documentaire die al heel lang op mijn kijklijst stond. Put Your Soul on Your Hand and Walk is geregisseerd door Sepideh Farsi, een Iraans filmmaakster, geboren in Teheran en nu woonachtig in Frankrijk. Ze maakt documentaires, films en animaties die vooral gericht zijn op menselijke verhalen binnen politieke contexten.
In de documentaire zien we het dagelijks leven in Gaza te midden van luchtaanvallen, bombardementen en de voortdurende dreiging van geweld. Farsi filmde echter niet ter plaatse, omdat haar de toegang tot Gaza werd ontzegd. Daarom volgt de documentaire het verhaal via video-oproepen tussen Farsi en de Palestijnse fotojournaliste Fatma Hassona, die in Noord-Gaza verblijft en daar alles vastlegt met haar camera.
Regie: Sepideh Farsi – Speelduur: 113 minuten
Met: Fatima Hassona, Sepideh Farsi
Genre: documentaire
Fatma’s verhaal
Met een stralende glimlach verschijnt Fatma op het scherm van Sepideh Farsi’s gsm. In vloeiend Engels vertelt ze over haar leven in Noord-Gaza. “I feel proud to be Palestinian in Gaza,” zegt ze. “We are used to this since childhood. We have nothing left to lose. This is life, Fatma. Live.” Die woorden blijven hangen.
Fatma leeft samen met haar familie — tien mensen — in één kamer, waar ze ook slapen. Hun huis is gedeeltelijk verwoest en ze moesten het huis om veiligheidsredenen verlaten. Nu wonen ze allemaal samen in die ene ruimte. Sepideh vraagt of het daar veiliger is, maar Fatma antwoordt dat het uiteindelijk nergens veilig is in Gaza. De bombardementen zijn er elke dag.
Het leven, ondanks alles
Fatma is vaak vrolijk, maar je voelt ook de momenten van wanhoop. Wanneer ze terugkeert naar haar wijk en ziet dat het huis van haar buren is gebombardeerd — waarbij twee mensen om het leven kwamen — voel je haar emoties. Ze geeft om mensen. Het doden, de bombardementen: je raakt eraan gewend, maar tegelijk ook nooit. Ze proberen gewoon te leven. Ze spreekt over haar dierbaren die zijn omgekomen, over hongersnood, over de angst die ze voelt door de bombardementen.
Fatma is een prachtig mens. Ze is 24 jaar oud en fotograaf. Haar foto’s brengen de vernieling pijnlijk dichtbij. Ik denk niet dat er een moment in de documentaire was waarop ik geen kippenvel had. Op een bepaald moment laat Faima geluidsopnames horen van de bombardementen — geen beelden, alleen de geluiden. Dat is misschien nog indringender.
Alles wat ze vertelt komt binnen. Ze weet haar situatie op een uitzonderlijk heldere en menselijke manier te verwoorden. De verbinding via de gsm is niet altijd stabiel, de beelden zijn soms onscherp, maar het gevoel is er. Onmiskenbaar.
Het is hartverscheurend om te weten dat Fatma en haar familieleden op 16 april 2025 omkwamen bij een luchtaanval op hun huis — slechts één dag nadat ze hoorde dat de film geselecteerd was voor het filmfestival van Cannes.
aeyenah 