Father Mother Sister Brother – de titel zegt alles en tegelijk niets. Jim Jarmusch brengt in drie verhalen de complexe dynamiek van familie samen: de ongemakkelijke stiltes, de kleine gebaren en de onderliggende spanningen, die tonen dat we vaak minder van onze naasten weten dan we denken.
Jim Jarmusch kan ik gerust omschrijven als een van mijn favoriete regisseurs; hij weet altijd de essentie van een verhaal te vatten op een manier die zowel subtiel als indrukwekkend is – poëzie en een scherp oog voor detail komen naadloos samen. Films zoals Dead Man, Down by Law, Night on Earth en Mystery Train zijn daar goede voorbeelden van.
Regie: Jim Jarmusch – Speelduur: 110 minuten
Cast: Cate Blanchett, Charlotte Rampling, Vicky Krieps, Adam Driver, Tom Waits, Mayim Bialik, Indya Moore, Luka Sabbat, Sarah Greene, Françoise Lebrun …
Genre: drama – Originele taal: Engels
Familie in drie hoofdstukken
In het eerste deel bezoeken twee kinderen hun vader, een weduwnaar. Op het eerste gezicht lijkt hij hulp nodig te hebben; zijn leven staat ogenschijnlijk stil. De gesprekken verlopen moeizaam, elk gebaar is geladen met spanning, en er hangt een gevoel van mysterie: wat we zien, is niet wat er werkelijk speelt. Jarmusch brengt hier een eerste beeld van een complexe familieband.
De tweede aflevering voelt lichter, maar legt even scherpe accenten. Twee zussen drinken thee bij hun moeder, een bekende schrijfster, terwijl zij worstelen met onzekerheden in hun persoonlijke en professionele leven. Het gesprek is formeel en enigszins afstandelijk, en de onderliggende dynamiek wordt indringend maar genuanceerd in beeld gebracht.
In het slotdeel verandert de toon ingrijpend. Een jongen en een meisje, een tweeling die hun ouders verloren bij een vliegtuigongeval, delen hun herinneringen aan hun chaotische maar liefdevolle gezin. In hun herinneringen schuilt warmte en tederheid, en toch komen er nieuwe kantjes van hun ouders naar boven; kleine momenten waar ze niets van wisten.
Jarmusch op zijn puurst
In Father Mother Sister Brother ligt de betekenis niet in wat wordt uitgesproken, maar in wat onuitgesproken blijft. Jarmusch laat zijn kenmerkende tempo en aandacht voor kleine gebaren volledig tot hun recht komen. Het zijn de pauzes en ogenschijnlijk ‘dode momenten’ die ruimte scheppen voor confrontatie met ongemakkelijke emoties: schaamte, afstand en spanningen.
Een van de grote troeven van Father Mother Sister Brother is de zorgvuldig samengestelde cast, die in elk hoofdstuk moeiteloos op elkaar inspeelt. De drie verhalen – gesitueerd in de VS, Dublin en Parijs – zijn onafhankelijk, maar raken dezelfde rode draad. Jarmusch voegt kleine details toe die op een briljante en natuurlijke manier een samenhangend geheel vormen. Het tweede deel springt eruit door zijn zeer sterke opzet, terwijl het derde hoofdstuk als afsluiter helaas niet het gewicht en de impact heeft die het verdient. Father Mother Sister Brother is misschien niet perfect, maar het is een film die je absoluut gezien moet hebben.
Een film met meerdere hoofdstukken is geen eenvoudige taak, omdat niet elk deel even sterk kan zijn. Toch slaagt Jarmusch erin er een samenhangend geheel van te maken, door subtiele details toe te voegen en een duidelijke visie te volgen. Het voordeel van deze opzet is bovendien dat iedereen wellicht een ander hoofdstuk als favoriet zal hebben. De humor zit precies goed, en ook de acteerprestaties, cinematografie en regie zijn uitstekend. Het tempo is rustig opgebouwd, waardoor het geheel af en toe wat lang kan aanvoelen, maar dat past bij de stijl van de film. Father Mother Sister Brother is een absolute aanrader voor fans van Jarmusch.
aeyenah 