Dry Leaf is een trage, contemplatieve film die zich afspeelt in het landelijke Georgië. Vader Irakli gaat op zoek naar zijn vermiste dochter Lisa, een fotograaf die aan een project werkte waarbij ze door het land reisde om voetbalvelden te fotograferen. Haar beste vriend en collega Levani schreef de teksten bij haar beelden. Hij besluit Irakli te helpen op zijn tocht, als gids.
Met een speelduur van iets meer dan drie uur en gefilmd met een oude Sony Ericsson-telefoon, oogt Dry Leaf bewust wazig, korrelig en ongedetailleerd. Een deel van de cast blijft onzichtbaar, terwijl een voice-over het verhaal begeleidt. Dit maakt de film zonder twijfel uitdagend en niet voor iedereen weggelegd.
Regie: Aleksandre Koberidze – Speelduur: 186 minuten
Cast: Giorgi Bochorishvili, Irina Chelidze, Vakhtang Fanchulidze …
Genre: drama – Originele taal: Georgisch
Toch heeft deze minimalistische stijl iets eigenaardig rustgevends. De beelden worden herhaaldelijk overgenomen door dieren — paarden, ezels, koeien, honden en katten — die zich in de zon koesteren, over muren lopen of achteloos door deuropeningen dwalen. Deze momenten van verstilling gaven mij een vreemd soort kalmte. Dry Leaf draait minder om bestemming dan om de reis zelf. Hoewel de film tegelijk fascinerend en onbevredigend anvoelde, vond ik hem de moeite waard om te ervaren. Voor mij past hij echter beter in een tentoonstelling als visueel concept, dan in een bioscoopzaal als traditionele film.
aeyenah 