Het Filmfestival van Oostende is weer ten einde gekomen, en het was een feest van cinema, ontmoetingen en verrassingen! Op vrijdag 30 januari trapte het festival officieel af met de sterlegging op de Zeedijk. Ruth Becquart werd geëerd als Master van FFO, en ook Kat Steppe mocht haar ster onthullen. De avond sloot feestelijk af met de première van Steppe’s nieuwste film Zondag de Negenste.
Aan de Kinepolis werd de rode loper elke avond uitgerold voor een hele reeks genodigden. De sfeer zat er telkens goed in: lachende gezichten, spontane danspassen en een aanstekelijke festivalenergie die de hele week bleef hangen. Naast de films bood het festival ook diverse nevenevenementen, waaronder De Jamies, masterclasses en paneldiscussies. Traditiegetrouw werd het festival afgesloten met de uitreiking van de Ensors, en ook de winnaars van de LOOK! SOON!- en COOP!-competities, de kortfilmprijzen én de persprijs werden bekendgemaakt.
Ik had het voorrecht om dit jaar deel uit te maken van de UFK-UBFP Persjury, waarvoor ik een selectie van tien films mocht beoordelen. Mijn festivalweek begon op zaterdagmorgen met de Nespresso Morning Screenings, waarbij je onder het genot van een kop koffie de eerste film van de dag kon bekijken. Ik startte met Orphan van László Nemes, een film die een grimmig beeld schetst van het Budapest van 1957. Het verhaal van de jonge Andor, die worstelt met de geheimen van zijn moeder en de herinnering aan zijn vermiste vader, was indrukwekkend, hoewel het emotioneel soms wat afstandelijk bleef. De cinematografie daarentegen was werkelijk verbluffend.
Later op de dag zag ik Los Tigres van Alberto Rodríguez, gevolgd door Pillion van Harry Lighton. Los Tigres is een spannende thriller over een broer en zus in de haven van Huelva, die verstrikt raken in gevaarlijke smokkelpraktijken. De film was solide en onderhoudend, met slechts enkele kleine narratieve haperingen. Als afsluiter van de dag volgde Pillion, een fascinerende verkenning van de dynamiek tussen Colin (Harry Melling) en Ray (Alexander Skarsgård). De acteerprestaties waren briljant, maar het verhaal liet me deels op mijn honger zitten: sommige scènes hadden meer verdieping verdiend, terwijl andere wellicht korter hadden gekund. Toch is het een film die absoluut in je kijklijst thuishoort.
Zondag bracht Silent Friend van Ildikó Enyedi, een film die meteen mijn top 3 bereikte. De cinematografie was adembenemend en veranderde mee met de verhaallijnen. Enyedi verweefde meerdere generaties en verhalen rondom een eeuwenoude ginkgoboom aan de Philipps-Universiteit in Marburg, waarbij thema’s als mens, natuur en wetenschap prachtig samenkwamen. Daarna zag ik Magellan, een film die helaas niet overtuigde. Het script en de acteerprestaties kwamen niet goed tot hun recht. Gelukkig sloot ik de dag af met Whitetail van Nanouk Leopold, een intrigerend drama over verlies, herinneringen en confrontaties met het verleden in de bossen van Zuid-Ierland.
Maandag begon met The Garden of Earthly Delights van Morgan Knibbe, een rauw en indrukwekkend verhaal over de elfjarige Ginto in de sloppenwijken van Manilla en zijn ontmoeting met de Nederlandse toerist Michael. Het contrast tussen hun werelden en Ginto’s moeilijke keuzes maakte de film intens en aangrijpend. De film bleef nog lang nazinderen en kreeg dan ook de prijs van de persjury.
Later zag ik Dead Man’s Wire, een film die me volledig meesleepte. De spanning, de cinematografie en de acteerprestaties maakten het een geweldige ervaring. Het Testament van Ann Lee zat technisch en verhalend goed in elkaar, maar persoonlijk had ik moeite met het hoofdpersonage. Hoewel de actrice sterk was, vond ik haar karakter niet sympathiek, wat mijn betrokkenheid bij het verhaal soms bemoeilijkte. Toch werkte de film op andere vlakken indrukwekkend: de regie, het tempo en de sfeer zorgden voor een geslaagd geheel. De laatste film die ik voor de jury zag, was The History of Sound, een indrukwekkende film, visueel en acteer-technisch sterk. Daarnaast zag ik ook nog Rental Family, Palestine 36 en L’Enfant Bélier, stuk voor stuk met hun eigen charme en stijl.
De rest van de dagen besteedde ik vooral aan het fotograferen van rode loper-momenten, het ontmoeten van medefestivalgangers en filmmakers, het voeren van boeiende filmdiscussies, en het genieten van snelle (ongezonde) snacks tussen de films door. Het festival bood een perfecte mix van hoogwaardige cinema, entertainment en gezelligheid, en de Ensors waren, zoals altijd, een prachtige afsluiter van een onvergetelijk weekend.
aeyenah 