Regie: Francis Ford Coppola – Speelduur: 138 minuten
Cast: Adam Driver, Giancarlo Esposito, Nathalie Emmanuel …
Genre: sciencefiction – Originele taal: Engels
Francis Ford Coppola – een naam die iedereen kent. De regisseur achter legendarische films als The Godfather en Apocalypse Now. Na jaren stilte kwam Coppola in 2024 met zijn meest ambitieuze project: Megalopolis. Een film waar hij decennialang van droomde en waarin hij zijn ziel legde. Een visionair epos dat de filmgeschiedenis moest herschrijven. Maar is Megalopolis een artistieke triomf?
In de futuristische stad New Rome woedt een strijd tussen vernieuwing en behoud. Aan de ene kant staat Cesar Catalina (Adam Driver), een visionaire architect met grootse plannen: hij droomt van een utopische samenleving, gevormd door zijn revolutionaire uitvinding Megadon – een technologie die ruimte en tijd kan manipuleren. Aan de andere kant staat Franklyn Cicero (Giancarlo Esposito), de conservatieve burgemeester die de gevestigde orde wil behouden en niets voelt voor Catalina’s radicale visie. Tussen deze twee werelden bevindt zich Julia (Nathalie Emmanuel), de dochter van Cicero.
Een droomproject met grootse plannen
Het thema van Megalopolis is groots en meeslepend; vanaf de eerste scènes is het duidelijk dat Francis Ford Coppola een statement wil maken over de wereld waarin we leven. De cinematografie is bij momenten indrukwekkend, met visuele grandeur die je meesleept in Coppola’s droom. Maar tegelijk is er een zekere chaos: de stijl gaat van episch naar fragmenten die eerder aan een toneelrepetitie doen denken. Die wisselwerking wringt – de film blijft interessant, maar roept tegelijk voortdurend vragen op over zijn inconsistente beeldtaal.
Die verwarring zet zich verder in het kostuumontwerp. Waar je futuristische verfijning verwacht, krijg je lappen stof die, tot gewaden gevormd, meer aan een bescheiden amateurtoneelgezelschap doen denken dan aan een groots sciencefictionepos. Het heeft ontegensprekelijk een zekere charme, maar mist coherentie. En net dat gebrek lijkt Megalopolis als geheel te typeren: de film is ongrijpbaar, grillig en soms zelfs frustrerend – maar wel zelden saai. Integendeel, ik bleef geboeid, al was het vaak in verwondering en met meer vragen dan antwoorden.
Tussen ode en experiment
Net als de visuele stijl is ook het scenario een raadsel. Coppola wil veel vertellen – misschien wel te veel. Ideeën komen en gaan zonder altijd uitgewerkt te worden, waardoor je je als kijker geregeld afvraagt: mis ik iets, of zijn er écht losse eindjes? Toch blijft het geheel overeind, mede dankzij de solide acteerprestaties van een indrukwekkende cast. Megalopolis is verre van perfect, maar voelt als een liefdesbrief aan de klassieke cinema – meeslepend, ambitieus en eigenzinnig. Een experimenteel werk dat je misschien niet ongeschonden, maar zeker gefascineerd achterlaat.
aeyenah 