Macht verliezen, omgaan met herinneringen, moeilijke keuzes maken – La Grazia van Paolo Sorrentino vertelt het allemaal vanuit het oogpunt van een president die zijn laatste maanden ingaat. Dit is Sorrentino’s nieuwe film, een werk dat past in het opvallende, vaak poëtische oeuvre van deze regisseur. Bekend van films als The Great Beauty en The Hand of God, blijft hij een cineast die zijn unieke visie en gevoel voor beeld en ritme consequent weet uit te dragen.
Sorrentino weet me keer op keer te imponeren met zijn cinematografische inzicht. Hoewel zijn vorige film, Parthenope, door veel critici niet werd gewaardeerd, belandde deze bij mij persoonlijk wél in mijn top 3 van vorig jaar. De manier waarop hij beelden, ritme en gevoel combineert, blijft indrukwekkend en ik kijk dan ook telkens uit naar zijn nieuwste films.
Regie: Paolo Sorrentino – Speelduur: 131 minuten
Cast: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Orlando Cinque … …
Genre: drama – Originele taal: Italiaans
De laatste maanden van Mariano De Santis
Centraal staat Mariano De Santis, een (fictieve) Italiaanse president, gespeeld door Toni Servillo. Zijn bijnaam is “Cemento Armato” – gewapend beton – een verwijzing naar zijn onwrikbare karakter. Mariano bevindt zich in het ‘langzame semester’: de laatste zes maanden van zijn zevenjarige ambtstermijn, een periode waarin niet veel meer te verwezenlijken valt. De meeste politieke beslissingen liggen buiten zijn bereik; ze zijn niet meer af te werken of door te drukken. Wat resteert, is tijd. Tijd om na te denken, en vooral om terug te kijken.
De Santis wordt omringd door een kleine, betekenisvolle kring: zijn dochter Dorotea, een juriste die haar vader bijstaat in zijn resterende taken; zijn beste vriendin Coco Valori, die met haar humor zijn geslotenheid compenseert; en daarnaast de constante herinnering aan zijn overleden vrouw Aurora, die hij intens liefhad. Voor zijn vertrek kan de president nog drie belangrijke taken vervullen: hij moet beslissen over het ondertekenen van een euthanasiewet en twee gratieverzoeken overwegen.
De boodschap van La Grazia
Thematisch sluit dit aan bij het idee dat grote macht gepaard gaat met grote verantwoordelijkheid. Toch is La Grazia geen klassieke politieke film. De ontwikkeling zit hier niet in actie, maar in bewustwording: verandering ontstaat door wat de personages beseffen, niet door wat ze doen. Mariano verliest uiterlijk zijn macht, maar vindt innerlijk rust en inzicht.
Sorrentino’s stijl is onmiskenbaar aanwezig. Samen met cinematograaf Daria D’Antonio componeert hij elk beeld zorgvuldig, met een visuele flair die indruk maakt. Trage, contemplatieve momenten worden afgewisseld met uitzonderlijk camerawerk en een soundtrack die klassieke muziek, elektronische klanken en zelfs rap combineert. La Grazia is een genot om naar te kijken en te luisteren. Tegelijkertijd schuilt hierin ook een zwakte: Sorrentino heeft de neiging alles te verklaren. Dialogen en monologen bevatten veel rake uitspraken, maar de opeenstapeling ervan maakt de film soms zwaarder dan nodig.
Desondanks werkt La Grazia overtuigend, zowel qua vakmanschap als acteerwerk. Toni Servillo brengt ingetogen maar krachtige acteerwerk als een melancholische, eenzame man die langzaam afdwaalt in een obsessieve zoektocht naar waarheid. Sorrentino suggereert uiteindelijk een verrassend eenvoudige conclusie: La Grazia schuilt niet in absolute antwoorden, maar in de moed om het leven met lichtheid te dragen.
La Grazia is een film die stevig staat en een duidelijke visie uitdraagt. Zowel qua beeld als acteerwerk is het vakmanschap indrukwekkend, en Sorrentino’s regie raakt, zoals altijd, precies de juiste snaar bij mij. Het tempo en de zwaarte van de film kunnen sommigen afschrikken. Toch blijft het voor mij opnieuw een film die indruk maakt.
aeyenah 