Ik hou van recensies schrijven, en ook van de korte mini-recensies die ik op Facebook plaats. Maar in deze rubriek probeer ik eens iets anders: tien spontane gedachten, gewoon zoals ze tijdens het kijken in mij opkomen.

• Meteen vanaf die openingsscène: Hard, genadeloos. Emerald Fennel gooit je zonder waarschuwing deze wereld in.
• Maar serieus… wat is dat met Elordi’s geforceerde stem? Ik bleef er de hele film uit gehaald worden.
• Liefde hier voelt niet romantisch, maar bijna ziekelijk. Pure obsessie, controle en emotionele marteling.
• Je voelt dat Fennell all-in gaat op lust en intensiteit, en ik respecteer dat risico. Alleen mis ik soms wat echte emotionele diepgang.
• Visueel is dit echt een droom.
• Alleen jammer dat die middelste akte compleet begint te slepen. De pacing zakt echt in elkaar.
• Hoe langer de film duurde, hoe meer ik dacht: de casting van Elordi was gewoon de eerste grote misstap van deze adaptatie.
• Alles ziet er prachtig uit, maar soms té prachtig. Ik miste het rauwe en het gotische dat Wuthering Heights net zo sterk maakt.
• En dan dat einde… na al de chaos voelde het uiteindelijk toch verrassend vlak. Echt jammer.
• Het is duidelijk een eigen interpretatie van het verhaal, en dat mag. Toch miste ik, ondanks de visuele pracht, de kracht die in het originele verhaal veel sterker is.

Regie: Emerald Fennel – Speelduur: 135 minuten
Cast: Margot Robbie, Jacob Elordi …
Genre: drama – Originele taal: Engels