Filmreview: Les filles d’Olfa

Filmreview: Les filles d'Olfa

Regie: Kaouther Ben Hania – Speelduur: 107 minuten
Cast: Olfa Hamrouni, Eya Chikhaoui, Tayssir Chikhaoui, Nour Karoui …
Genre: Documentaire – Originele taal: Arabisch

Na haar aangrijpende speelfilm The Man Who Sold His Skin uit 2020, keert de Tunesische regisseuse Kaouther Ben Hania terug naar het documentairegenre met Les filles d’Olfa (Four Daughters). Het verhaal wordt verteld door het hoofdpersonage Olfa Hamrouni en haar twee jongste dochters, Eya en Tayssir. Ben Hania voegt ook gereconstrueerde momenten toe, waarvoor ze actrice Hend Sabri heeft ingeschakeld om Hamrouni te vertolken in scènes die zijzelf als te zwaar ervaarde. Daarnaast worden Ichrak Matar en Nour Karoui ingezet als de twee oudste zussen Ghofrane en Rahma.

Door de combinatie van authentieke vertellingen en zorgvuldig gereconstrueerde scènes worden Olfa, Eya en Tayssir opnieuw geconfronteerd met hun verleden. Les filles d’Olfa neemt je mee op een intieme reis doordrenkt met hoop, rebellie, geweld, trauma en moederschap.

Olfa deelt openhartig haar overtuigingen over de positie van vrouwen, doorgegeven van generatie op generatie, waarbij ze eigendom zijn van hun echtgenoten, met frequent gebruik van geweld en de onverzettelijke taboes rond relaties en het lichaam. Ze geeft toe geen perfecte moeder te zijn geweest en bekent dat ze haar dochters sloeg, als een uitlaatklep voor haar woede en verdriet na een tumultueus huwelijk en een moeilijke kindertijd. Via aangrijpende monologen onthullen Olfa, Eya en Tayssir hun kwetsbaarheid, waarbij ze niet alleen hun eigen fouten, maar vooral ook die van andere familieleden benadrukken. De twee oudste zussen Ghofrane en Rahma kwamen in opstand en rebelleerden nadat hun vader het gezin zonder geld heeft verlaten. Twee jaar later slaan Ghofrane en Rahma op de vlucht, waardoor hun twee zussen en moeder gebroken achterblijven.

De cinematografie combineert statische shots in documentairestijl met meer dynamische, vloeiende beelden die typerend zijn voor fictieve vertellingen. Deze visuele aanpak is doeltreffend en legt op overtuigende wijze de emotionele en psychologische diepgang van de personages vast. Het eindresultaat is een gelaagd en doordacht portret van Olfa en haar twee jongste dochters. Les filles d’Olfa oordeelt nooit over Olfa’s keuzes, maar toont hoe zij het product is van jarenlang overgeërfd trauma en een patriarchaal systeem dat haar dwong om sterk te zijn.

Filmreview: Les filles d'Olfa