Stel dat je het dagboek van je moeder in handen krijgt en daarin een verleden ontdekt dat je nooit hebt gekend. Hoe goed ken je dan eigenlijk je eigen geschiedenis? Het verleden lijkt vaak grijpbaar, maar blijkt al snel afhankelijk te zijn van wie het vertelt. In Romería probeert een jonge vrouw via herinneringen en familieverhalen grip te krijgen op haar afkomst.
Regie: Carla Simón – Speelduur: 114 minuten
Cast: Llúcia Garcia, Mitch Martín, Tristán Ulloa …
Genre: drama – Originele taal: Spaans
Carla Simón Pipó is een Spaanse regisseur, vooral bekend van Estiu 1993 (2017) en Alcarràs (2022). Met laatstgenoemde won ze in 2022 de Gouden Beer op de Berlinale. Met deze films bouwt ze aan een herkenbaar oeuvre waarin familie, herinnering en identiteit centraal staan binnen een Spaanse, vaak rurale context.
Reis naar haar afkomst
Marina, een jonge studente die sinds het overlijden van haar ouders in Barcelona woont, droomt ervan om film te studeren. Voor een studiebeurs heeft ze echter een officieel document nodig dat bevestigt dat de familie Piñeiro haar grootouders van vaderskant zijn. Hiervoor reist ze naar haar vaders familie, die ze nog nooit heeft ontmoet. Daar leert ze haar grootouders, ooms, tantes en neven kennen.
Ze heeft ook het dagboek van haar moeder bij zich, dat haar helpt om het verleden toch wat te reconstrueren. Samen met de verhalen van haar familie probeert ze het korte, maar intense liefdesverhaal van haar ouders te ontdekken, dat helaas tragisch eindigde. Toch merkt Marina al snel dat elk familielid slechts fragmenten van het verhaal kent. Iedereen vertelt iets anders, en de herinneringen spreken elkaar vaak tegen, waardoor de waarheid steeds moeilijker te achterhalen wordt.
Een verhaal dat te weinig richting vindt
Romería ademt de Spaanse sfeer en is visueel zonder twijfel uitstekend: warme kleuren, close-ups en zonovergoten landschappen geven de film een bijna dromerige uitstraling. Toch overtuigt de film inhoudelijk minder. Het idee van jezelf terugvinden via het verleden werkt op papier, maar in Romería voelt die insteek eerder vlak. Marina’s zoektocht wordt vooral gedragen door gesprekken en flashbacks over haar ouders, maar qua verhaallijn blijft het geheel mager: er gebeurt weinig dat het verhaal laat evolueren.
Daarnaast maakt de film gebruik van tussentitels met enigszins filosofische vragen. Hoewel de onderliggende thema’s interessant zijn, worden ze daardoor vrij letterlijk aangereikt. In plaats van uit de beelden zelf te ontstaan, wordt de interpretatie soms al vooraf gestuurd. Wel sterk zijn de flashbacks, gebaseerd op het dagboek van Marina’s moeder: intieme scènes tussen haar ouders die warm, stil en soms dromerig aanvoelen.
Ondanks de trage opbouw en het lage tempo, vooral door de focus op Marina’s alledaagse leven met haar “nieuwe” familie, behoudt Romería een zekere oprechtheid. De sfeervolle beelden en de sterke vertolking van Llúcia Garcia geven de film emotionele kracht die het verhaal zelf niet weet te dragen. Toch blijft er een zekere afstand. Marina zoekt haar ouders niet zozeer uit een diep verlangen of rouw, maar eerder uit de noodzaak om een administratief document te verkrijgen voor een studiebeurs. Daardoor voelt haar drijfveer functioneel aan.
Romería is een rustige, ingetogen indiefilm die vooral gedragen wordt door visuele stijl en sfeer. Naarmate de film vordert, voelt het verhaal echter minder doordacht aan, en sommige elementen lijken eerder toegevoegd om de structuur rond te krijgen dan om het geheel echt te versterken. Dat zorgt voor een zekere wrijving tijdens het kijken. De flashbacks en de vertolking van Llúcia Garcia, die zowel Marina als haar moeder speelt, maken het geheel wel aangenaam om te volgen. Toch blijft het gevoel hangen dat er iets ontbreekt: een extra laag of urgentie die het verhaal echt had kunnen dragen.
aeyenah 