Baron, door zijn vrienden “Bear” genoemd, is een schuchtere jongen die al geruime tijd heimelijk verliefd is op Nikki. Ondanks zijn gevoelens durft hij haar niet te vertellen wat hij echt voor haar voelt. Hij is bang voor afwijzing en overtuigt zichzelf ervan dat ze hem alleen als vriend ziet.

Niet veel later ontdekt Bear in een klein winkeltje een mysterieus voorwerp: een “One Wish Willow”-wensstokje. Uit wanhoop en verlangen naar liefde wenst hij dat Nikki van hem zal houden zoals niemand anders ooit van hem heeft gehouden. Zijn wens lijkt op wonderlijke wijze uit te komen. Nikki begint hem héél veel liefde te geven, bijna te veel. Wat eerst aanvoelt als een droom die uitkomt, slaat echter snel om in iets veel verontrustenders: haar affectie verandert in een verstikkende obsessie die steeds donkerdere vormen aanneemt…

Regie: Curry Barker – Speelduur: 108 minuten
Cast:   Michael Johnston, Inde Navarrette, Cooper Tomlinson …
Genre: horror – Originele taal: Engels

De prijs van een wens

Op het eerste zicht lijkt dit een vrij standaard verhaal, maar Curry Barker slaagt erin om je langzaam maar doeltreffend in deze verontrustende “romance” mee te trekken. Wat begint als iets dat bijna herkenbaar en zelfs romantisch aanvoelt, verandert geleidelijk in iets beklemmends waar je moeilijk aan kan ontsnappen. Het obsessieve gedrag van Nikki zorgt ervoor dat je, net als Bear, voortdurend op je hoede bent. Je krijgt het gevoel dat ze elk moment kan opduiken, waardoor er een constante spanning ontstaat. Een beklemmende dreiging die steeds dichterbij komt. Net dat maakt Obsession zo’n ongemakkelijke en verontrustende film.

De rol van Nikki wordt vertolkt door Inde Navarrette, die een sterke en overtuigende prestatie neerzet. Haar monologen brengt ze met veel controle en precisie, waardoor ze moeiteloos schakelt tussen lief en zorgzaam enerzijds en compleet onvoorspelbaar en krankzinnig anderzijds. Bovendien weet ze op cruciale momenten uitbarstingen neer te zetten die echt door merg en been gaan.

De breuken in de illusie

De eerste scènes van Obsession konden mij in eerste instantie niet echt overtuigen; ze kwamen wat onbeholpen over, iets wat mij niet meteen aansprak. Zodra de film echter goed op gang komt, verdwijnt dat gevoel grotendeels en word je toch meegezogen in het verhaal. Het is duidelijk een onafhankelijke indiefilm, wat ook te merken is aan de afwerking. Er zitten verschillende kleine fouten en inconsistenties in de film die in theorie vermeden hadden kunnen worden. Toch doen deze tekortkomingen weinig af aan de filmbeleving. Wie de film wil waarderen, doet er best aan om deze imperfecties te negeren en zich vooral te laten meeslepen door de sfeer en spanning.

Obsession is geen perfecte film, maar weet dankzij de sterke spanning en beklemmende sfeer toch indruk te maken. Het is een ongemakkelijke kijkervaring die vooral blijft hangen door het constante gevoel van dreiging, met hier en daar een effectief angstmoment. Een aanrader voor wie houdt van beklemmende spanning.