De openingsscène doet eerlijk gezegd het ergste vermoeden. Een voice-over die koste wat kost grappig wil zijn, is zelden een veelbelovende start, en ook hier werkt die aanpak niet meteen. Toch blijkt al snel dat Masters of the Universe precies weet welk soort film het wil zijn. Ik heb zelf weinig achtergrond met de franchise, al zijn de meeste personages me wel bekend. En hoewel ik dus niet tot de doorgewinterde fans behoor, kan ik wel begrijpen waarom dit een film is die je het best op het grote scherm bekijkt. Dit is puur spektakel en ongecompliceerd entertainment.

Het verhaal volgt prins Adam, die opgroeit in de magische wereld van Eternia. Wanneer de kwaadaardige Skeletor het Eterniaanse leger verslaat en koning Randor en koningin Marlena gevangen neemt, lijkt alle hoop verloren. De enige kans om Eternia te redden ligt bij het legendarische Zwaard der Macht. Adam wordt via een portaal naar de aarde gestuurd, maar verliest tijdens zijn vlucht het zwaard. Jaren later leidt hij een doodnormaal leven als sympathieke jongeman met een kantoorjob, tot het zwaard opnieuw op zijn pad komt. Zodra hij het ten hemel heft, wordt hij teruggevonden door zijn oude strijdmakker Teela. Samen keren ze terug naar Eternia voor een ultieme confrontatie met Skeletor.

Ja, er zitten momenten van humor in die hun doel volledig missen en eerder ongemakkelijk dan grappig overkomen. Ja, de acteerprestaties zijn vaak overdreven. En ja, hoewel de wereld van Eternia er indrukwekkend uitziet, blijft het moeilijk om de vele greenscreen-effecten niet op te merken. De film is wel visueel uitbundig, kleurrijk en gevuld met over-the-top actiescènes.

Maar misschien is dat ook niet het punt. Masters of the Universe is geen film die vraagt om tot in de details geanalyseerd te worden. Het is een film die draait om nostalgie, herkenbare personages en het plezier van een fantasiewereld waarin helden heldhaftig zijn en schurken schaamteloos kwaadaardig. Wie op zoek gaat naar logische inconsistenties of technische tekortkomingen zal die zonder moeite vinden. Wie zich echter laat meeslepen door het avontuur, krijgt een kleurrijke en energieke blockbuster voorgeschoteld die duidelijk gemaakt is voor de fans.

Het is kitsch van de bovenste plank, soms zelfs ronduit absurd, maar precies daardoor heeft de film ook zijn charme. En af en toe mag een film gewoon plezier maken zonder zich daarvoor te moeten verantwoorden.