Agatha Bock is negentig jaar en woont alleen op haar boerderij, een plek met een familiegeschiedenis. Ze leeft op het ritme van de natuur, ver weg van de moderne wereld. Zonder auto, gsm of stromend water doet ze alles zelf op haar erf. Agatha’s Almanac toont het rustige en bijzondere bestaan van een vrouw die sterk verbonden is met haar omgeving.

Agatha wandelt. Dat is het eerste beeld dat we te zien krijgen in de openingsscène. Daarna richt de camera zich op de natuur rondom haar. Meteen wordt duidelijk dat Agatha leeft volgens haar eigen gewoontes en een vast ritme. Ze heeft duidelijke huisregels: deuren en ramen moeten gesloten worden om de vliegen buiten te houden en na de lunch worden de borden nooit opgestapeld. Deze kleine details tonen meteen haar karakter: een vrouw met pit, maar ook met rust, structuur en een groot doorzettingsvermogen.

Een leven volgens haar eigen ritme

Agatha heeft veel te vertellen. Ze laat zien dat een leven gevuld kan zijn met vreugde, hoop en liefde, maar dat het niet altijd eenvoudig is. Wanneer mensen haar vragen of ze zich eenzaam voelt, antwoordt ze dat er altijd zoveel te doen is. Over liefde had ze nooit echt een groot verlangen. Ze heeft enkele dates gehad, maar uiteindelijk was er nooit iemand die echt bij haar paste.

Met haar rode trekkarretje, de Henry Express, wandelt Agatha over haar land en vervoert ze haar gereedschap. Ook dat is volledig rood geschilderd, zodat het goed opvalt en ze niets kan verliezen. Daarnaast heeft ze een indrukwekkende tapecollectie, want volgens Agatha kan alles — maar dan ook werkelijk alles — gerepareerd worden met plakband.

Een kleurrijk portret op 16mm

Agatha’s Almanac is geregisseerd door Amalie Atkins, de nicht van Agatha. De film is het resultaat van zes jaar observatie, waarin Atkins het dagelijkse leven van haar tante vastlegt. Gefilmd in 16mm-beelden straalt de documentaire pure levensvreugde uit. Het warme kleurenpalet benadrukt de rijkdom van Agatha’s overvloedige groententuin, van dieprode aardbeien tot gigantische bieten en heerlijke meloenen. Ook het huis — getekend door de tijd — zorgt voor sterke visuele contrasten. Agatha zelf draagt met haar kleurrijke garderobe bij aan de warme uitstraling van de film en zorgt ervoor dat haar persoonlijkheid in elk beeld voelbaar blijft.

Agatha’s Almanac is een film voor wie graag volledig wil onderduiken in Agatha’s wereld en haar bijzondere manier van leven. Het is een eenvoudige, warme en prachtige documentaire die de schoonheid van het alledaagse laat zien. Hoewel de film een rustig tempo heeft, voelt de speelduur van 86 minuten nooit te lang aan. De kracht van de film zit vooral in de oprechte persoonlijkheid van Agatha en de manier waarop haar kleine dagelijkse momenten betekenisvol worden gemaakt.