Julia dwaalt alleen door de straten van de stad. Ze is net moeder geworden, maar niets voelt zoals het zou moeten. Er klopt iets niet: met haar baby, met wat er na de geboorte gebeurd is, en misschien zelfs met haar eigen gedachten. Maar wie zou haar geloven? In Mother’s Baby durft regisseur Johanna Moder ver te gaan. Ze bouwt haar verhaal langzaam op tot een psychologische thriller waarin niets zeker lijkt en alles in vraag wordt gesteld.

Johanna Moder is regisseur en scenarist, Mother’s Baby is haar derde langspeelfilm. Het idee voor de film komt deels uit haar eigen ervaringen als moeder. Moder vindt het interessant hoe de maatschappij vaak een ideaal beeld schetst van moederschap, terwijl de werkelijkheid heel anders kan zijn. Wat wordt voorgesteld als iets moois en vanzelfsprekends, blijkt in de praktijk veel complexer en soms verwarrend te zijn.

Twijfel vanaf de eerste ademhaling​

Julia is veertig en werkt als dirigent. Al jaren droomt ze van een kind, en eindelijk lijkt die wens werkelijkheid te worden wanneer ze samen met haar partner terechtkan in een exclusieve fertiliteitskliniek. Daar werkt hoofdarts Dr. Vilfort met een geavanceerde inseminatiemethode die volgens hem zo betrouwbaar is dat Julia zich tijdens haar zwangerschap geen moment zorgen hoeft te maken. Maar vanaf het begin hangt er onrust in de lucht. De bevalling verloopt niet zoals gewenst. Door complicaties, omdat de navelstreng om de nek van de baby gewikkeld zat, wordt het kind meteen na de geboorte bij Julia weggehaald. Ze krijgt te horen dat de baby dringend onderzocht moet worden en op intensieve zorgen ligt.

Wanneer Julia haar kind later eindelijk mag zien en vasthouden, zou dat een van de mooiste momenten van haar leven moeten zijn. Toch voelt het anders. Koud. Vreemd. Alsof er iets ontbreekt wat er normaal vanzelf zou moeten zijn. De band tussen moeder en kind is er niet, en Julia blijft achter met een groeiend, onrustig gevoel dat ze niet kan verklaren. En dan is er die baby. Stil. Té stil.

Twijfel door Julia’s ogen​

Julia is het belangrijkste personage in deze Duitse psychologische thriller Mother’s Baby. Je wordt meegetrokken in haar gedachten en beleeft alles vanuit haar perspectief. Samen met Julia probeer je antwoorden te vinden. Zij is de enige die voelt dat er iets niet klopt met de baby en dat hij misschien niet haar kind is. Haar liefdevolle en rustige echtgenoot, gespeeld door Hans Löw, begrijpt niet waarom ze hun kind niet aanvaardt. Toch is het ook als kijker onmogelijk om zekerheid te krijgen over wat er echt aan de hand is.

Die sfeer wordt nog sterker doordat Julia steeds verder afstand neemt van haar omgeving. Wanneer je denkt dat er een verklaring is, zoals postnatale depressie, wordt die snel weer in twijfel getrokken. Regisseur Johanna Moder speelt hier sterk mee: de paranoia van Julia kan op verschillende manieren worden uitgelegd. De baby blijft daardoor opvallend onpersoonlijk en wordt zelfs aangeduid als “het”.

Juist in de eenvoudige scènes wordt die spanning het sterkst voelbaar. Julia zet bijvoorbeeld de muziek steeds harder terwijl de baby roerloos blijft, drukt herhaaldelijk op een piepspeeltje vlak naast zijn oor en schrikt daarna van haar eigen daden. Het gevoel laat ze nooit los, het achtervolgt haar continue.