De band tussen mens en hond is sterk: één kwispel en je bent verkocht. Met hun loyaliteit groeien honden moeiteloos van dier tot onmisbare sidekick. In Gohan volgen we een zwerfhondje dat in het leven van verschillende mensen terechtkomt en daarbij niet alleen hun wereld verandert, maar ook zelf steeds opnieuw moet omgaan met nieuwe banden en veranderingen.

De band tussen mens en hond is sterk: één kwispel en je bent verkocht. Met hun loyaliteit groeien honden moeiteloos van dier tot onmisbare sidekick. In Gohan volgen we een zwerfhondje dat in het leven van verschillende mensen terechtkomt en daarbij niet alleen hun wereld verandert, maar ook zelf steeds opnieuw moet omgaan met nieuwe banden en veranderingen.

Gohan is opgebouwd uit drie delen die elk een fase van het hondenleven laten zien: pup, volwassen hond en oude hond. Elk segment wordt geregisseerd door een andere filmmaker. Het eerste deel, over Gohans jonge jaren, wordt geregisseerd door Chayanop Boonprakob. Het middelste deel, dat zijn volwassen jaren volgt, is in handen van Nattawut Poonpiriya, terwijl Atta Hemwadee verantwoordelijk is voor het laatste hoofdstuk van Gohans leven.

Van straat naar thuis​

Gohan, een klein wit zwerfhondje, zwerft rond bij een 7-Eleven. Wanneer Hiro, een oudere man, even zijn koelbox neerzet, kruipt de nieuwsgierige pup erin. Zonder dat Hiro het merkt, vervolgt hij zijn weg naar huis. Zo belandt Gohan onverwacht in een warm nest en begint zijn leven bij zijn eerste baasje.

Als jonge pup is Gohan speels, nieuwsgierig en ondeugend. Hij knabbelt aan planten, toont wat ondeugend gedrag en zorgt regelmatig voor kleine chaos in huis. Toch kan Hiro hem niets kwalijk nemen. Integendeel, hij geniet zichtbaar van de levendigheid die Gohan in zijn rustige bestaan brengt. Zelfs op het werk zorgt de hond voor een glimlach en extra aandacht van Hiro’s collega’s. Dan neemt het leven een onverwachte wending. Hiro moet verplicht met pensioen en niet veel later breekt de coronapandemie uit. De veranderingen die daarop volgen betekenen ook het einde van Gohans eerste hoofdstuk. Zo begint het tweede deel van zijn levensverhaal.

Niet elk thuis is hetzelfde​

De structuur van de film, opgesplitst in drie duidelijke levensfases van Gohan, is op papier een sterke keuze. In elke episode komen nieuwe personages en emoties aan bod, waardoor het idee van ‘thuis’ telkens op een andere manier wordt bekeken, afhankelijk van de regisseur. In theorie is dat interessant, maar in de praktijk ligt hier ook de grootste zwakte van de film. Omdat elk deel als een apart verhaal aanvoelt, voelt de film onevenwichtig. Het eerste deel is degelijk opgebouwd, maar ook het kortste. Het tweede laat de grootste emotionele impact achter door serieus wat dierenleed, terwijl het derde segment een plotwending bevat die geen kracht heeft omdat de personages onvoldoende zijn uitgewerkt. Hierdoor ontbreekt uiteindelijk samenhang.

Daarnaast lijkt het verhaal soms geforceerd: momenten worden ingezet om emoties te creëren in plaats van dat ze logisch gebeuren. Bepaalde scènes verliezen hierdoor hun impact, en laten het geheel voortslepen. Er ontstaat zo een paradox: hoe meer de film probeert te ontroeren, hoe duidelijker de structurele zwaktes zichtbaar worden. Gohan blijft wel een visueel sterke en ambitieuze film, maar het scenario slaagt er niet in het geheel stevig samen te houden.

Persoonlijk was ik vooraf wat terughoudend, omdat ik altijd voorzichtig ben wanneer dieren een centrale rol spelen in een film. Gelukkig blijkt Gohan grotendeels een mooie en verzorgde film te zijn, al bevat deze ook relatief veel moeilijke en confronterende momenten; er komt best wel wat onheil op Gohan zijn pad. De acteerprestaties zijn degelijk. De honden zelf zijn uiteraard indrukwekkend en vormen het emotionele hart van het verhaal.