Tijdens je tienerjaren spelen dromen en passies een grote rol in het dagelijks leven. Vriendschappen en verliefdheden voelen intenser, en hobby’s bepalen wie je bent. In Waves vangt dat gevoel in een ontroerend verhaal over opgroeien, liefde en verandering. Een film over twee jonge mensen die hun plaats in de wereld proberen te vinden, terwijl ziekte hun leven ingrijpend verstoort.

In Waves is de eerste speelfilm van Phuong Mai Nguyen. De film ging in première tijdens de Critics’ Week op het Filmfestival van Cannes in 2026. Ze baseert zich op de gelijknamige graphic novel van AJ Dungo, maar geeft er een eigen visuele interpretatie aan. Waar het originele werk een beperkt kleurenpalet van groen/blauw en bruin/oranje gebruikt, kiest Nguyen bewust voor kleur, licht en sfeer, geïnspireerd door het leven in Californië. Daardoor krijgt het verhaal een warme, dromerige uitstraling die sterk verschilt van de strip.

Een liefde tussen de golven​

AJ is een tiener die liever tekent en skateboardt dan met anderen praat. Op een schoolfeest ontmoet hij Kristen, een energieke surfster. Hun eerste gesprek is kort, maar AJ besluit haar daarna een sms te sturen. Dat berichtje wordt het begin van een bijzondere band. Kristen en AJ zijn heel verschillend: zij leeft voor de zee en het surfen, terwijl AJ bang is voor water. Toch weet Kristen hem stap voor stap het water in te krijgen en leert ze hem surfen. Hun relatie groeit langzaam via onhandige berichtjes en kleine momenten aan de kust van Huntington Beach, ook wel “Surf City USA” genoemd.

Wat begint als een eerste liefde verandert wanneer Kristen ernstig ziek wordt. Ondanks alles blijft hun band sterk. Kristen vraagt AJ om zijn tekentalent te gebruiken om hun verhaal vast te leggen, verweven met de geschiedenis van het surfen. Voor haar gaat het niet enkel over deze sport, maar om het bewaren van hun liefde en de schoonheid van het leven dat ze samen hebben gedeeld.

Tussen kleur en emotie​

De film opent met een rustige scène, begeleid door melancholische muziek. Daardoor wordt meteen de sfeer gezet: ingetogen, dromerig en emotioneel. Die toon blijft de hele film aanwezig en bepaalt hoe je het verhaal ervaart. Visueel is In Waves bijzonder sterk. In tegenstelling tot de graphic novel van AJ Dungo gebruikt de film een uitgebreid kleurenpalet. De kleurtinten bewegen mee met de emoties van de personages: warm en licht in gelukkige momenten, maar koel en somber wanneer het verhaal donkerder wordt. Zo voel je de evolutie van de personages niet alleen inhoudelijk, maar ook visueel. Af en toe worden er zwart-witte pen- en inkttekeningen gebruikt die doen denken aan schetsen; hun eenvoud versterkt het gevoel van nostalgie.

Ook de relatie tussen AJ en Kristen wordt op een rustige en tedere manier opgebouwd. AJ is onzeker en wat onhandig, terwijl Kristen aanvankelijk afstandelijk lijkt. Toch groeit er stap voor stap een band tussen hen. Kristen leert hem surfen, ondanks zijn angst voor water. De bijfiguren, zoals vrienden en familie, blijven eerder op de achtergrond. Ze ondersteunen vooral het verhaal van de twee hoofdpersonages en geven extra context wanneer dat nodig is.

Wat in de film sterk naar voren komt, zijn thema’s als liefde, passie en levenshouding. Surfen, skateboarden en tekenen zijn niet alleen hobby’s, maar ook manieren om emoties te uiten. In Waves blijft bewust ingetogen en gecontroleerd, wat de film net krachtiger maakt. Door subtiele tijdsovergangen laat de regisseur de tijd langzaam aanvoelen. De pijnlijke gebeurtenissen worden zo in een bredere context geplaatst, waardoor ze draaglijker worden.

In Waves is een mooie en ontroerende film, door de uitzonderlijke visuele stijl vergat ik soms zelfs dat ik naar een animatiefilm zat te kijken. De kleuren en de afwisseling met de zwart-witte tekeningen geven de film een eigen karakter. Ook de muziek draagt veel bij aan de sfeer en versterkt de emoties zonder opdringerig of zwaar te worden. De film vertelt geen nieuw verhaal, maar doet dat wel op een mooie en oprechte manier.