Wat als één persoon weigert mee te gaan met de vooruitgang die iedereen rondom hem lijkt te omarmen? La vita va così van de Italiaanse regisseur Riccardo Milani is geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van Ovidio Marras, een herder uit Sardinië die jarenlang vocht tegen de bouw van een resort op een van de laatste ongerepte kustlijnen van Italië.

Meer dan een stuk grond

De film vertelt het verhaal van de herder Efisio Mulas, die een eenvoudig en rustig leven leidt aan de kust van Zuid-Sardinië. Zijn leven verandert wanneer de rijke ondernemer Giacomo een luxeresort wil bouwen op de plek waar Efisio woont. Bijna iedereen in het dorp ziet dit als een kans op werk en een betere toekomst, maar Efisio weigert zijn grond te verkopen.

Opzichter Mariano probeert hem te overtuigen om toch akkoord te gaan, maar Efisio blijft trouw aan zijn overtuigingen. Ook zijn dochter Francesca staat voor een moeilijke keuze. Ze houdt van haar vader en van de natuur waarin ze is opgegroeid, maar begrijpt ook dat veel dorpsbewoners hopen op de voordelen van het nieuwe project.

Wanneer personages plaatsmaken voor een idee

In vele plattelandsdorpjes ontstaat een duidelijk contrast tussen wie ervoor kiest te blijven en wie wegtrekt voor een andere toekomst. Vaak zijn het jongeren die vertrekken door een gebrek aan werk, terwijl net die ongerepte landschappen een grote aantrekkingskracht voor buitenstaanders vormen. De film behandelt hiermee een actueel thema: de gevolgen van toerisme en grootschalige projectontwikkeling. Hoewel deze economische groei nieuwe kansen en werkgelegenheid kan creëren, dreigt ze ook de natuur en tradities van een streek aan te tasten. Efisio Mulas staat symbool voor dit conflict. Door te weigeren zijn grond te verkopen, komt hij in stil maar vastberaden verzet tegen een kapitalisme dat welvaart belooft, maar niet altijd rekening houdt met rechtvaardigheid of het behoud van een gemeenschap.

Het verhaal neemt echter veel tijd om zich te ontwikkelen. Het eerste deel wordt zorgvuldig opgebouwd, maar voelt soms wat herhalend aan. Gebeurtenissen zoals de invoering van de euro zorgen voor een tijdsindicatie en extra achtergrond, terwijl de discussies rond de verkoop van het land steeds opnieuw terugkeren. Efisio’s standpunt blijft onveranderd: hij weigert zijn grond te verkopen. Nadat er jaren zijn verstreken, wordt de boodschap van de film steeds nadrukkelijker naar voren geschoven. De inwoners lijken vooral aanwezig om het idee achter de film te vertegenwoordigen; je ontdekt weinig over hun persoonlijke leven. Hierdoor blijft de gemeenschap wat op afstand en is het moeilijker om echt met hen mee te voelen. Ze dienen vooral om de centrale tegenstelling van de film te benadrukken. Dat is jammer, want doorheen de herhaling had het script meer ruimte kunnen maken om deze personages verder uit te werken.

La vita va così is een film die indruk maakt door de prachtige landschappen en de ongerepte natuur van Sardinië in beeld te brengen. De boodschap over de botsing tussen economische vooruitgang, toerisme en het behoud van identiteit is duidelijk. Toch had de film op sommige momenten wat subtieler kunnen zijn. De voortdurende herhaling van Efisio’s weigering om zijn grond te verkopen maakt het verhaal soms vermoeiend. Ondanks deze tekortkomingen blijft La vita va così een boeiende film die aanzet tot nadenken over de waarde van natuur en tradities, en over de vraag welke prijs vooruitgang mag hebben.