Nog één drankje. En daarna naar huis. Herkenbaar? Andiamo a bere l’ultima, ofwel The Last One for the Road, is het speelfilmdebuut van de Italiaanse regisseur Francesco Sossai. Een roadmovie die zich niet haast om ergens aan te komen, maar de tijd neemt om onderweg te zijn. De vraag is alleen of die traagheid ruimte biedt voor betekenis, of uiteindelijk vooral het geduld van de kijker op de proef stelt.

Francesco Sossai is een Italiaanse regisseur, met zijn eerste langspeelfilm, Altri cannibali (2021), won hij de prijs voor Beste Debuutfilm op het Tallinn Black Nights Film Festival (PÖFF). In 2023 maakte hij de kortfilm Il compleanno di Enrico, die werd geselecteerd voor de Quinzaine des Cinéastes in Cannes. Andiamo a bere l’ultima is zijn tweede speelfilm en werd in 2025 geselecteerd voor de sectie Un Certain Regard van het filmfestival van Cannes.

Van café naar café

Doriano en Carlobianchi zijn twee werkloze mannen van middelbare leeftijd die hun avonden doorbrengen in cafés, steeds op zoek naar gezelschap en vertier. Hun eindeloze zoektocht naar plezier is eerder een manier om de problemen van het echte leven ver op afstand te houden. Wanneer ze de jonge Giulio ontmoeten, is hij zowel een fijne afleiding als een irritatie. Ze nemen hem onverwacht mee op sleeptouw en samen trekken ze door de streek, op weg naar een oude vriend uit hun verleden. Toch groeit er geleidelijk een onverwachte vriendschap, waarin Giulio steeds meer wordt geconfronteerd met zijn eigen toekomst en Doriano en Carlobianchi met hun verleden.

Drie mannen, één roadtrip

De dynamiek tussen de hoofdpersonages is een van de sterkere punten van de film. Sergio Romano en Pierpaolo Capovilla weten een vriendschap neer te zetten die duidelijk door de jaren heen is gegroeid. Hun gesprekken zijn gevuld met grappen, geplaag en meningsverschillen. Filippo Scotti vormt daarin een duidelijke tegenpool. Zijn onzekerheid geeft de reis een andere betekenis. Terwijl de twee oudere mannen lijken vast te houden aan een verleden dat niet meer terugkomt, probeert hij juist te ontdekken wie hij zelf wil worden.

Terwijl de twee oudere mannen lijken vast te houden aan een verleden dat niet meer terugkomt, probeert hij juist te ontdekken wie hij zelf wil worden.

Visueel weet de film prima te overtuigen. De landschappen van de Venetiaanse vlakte worden op een mooie manier in beeld gebracht, ver verwijderd van het toeristische beeld dat we normaal met Venetië associëren. De uitgestrekte vlaktes en kleine dorpjes versterken het gevoel van een doelloze, ontspannen reis, waarin de tijd even lijkt stil te staan.

De film neemt wel bijzonder lang de tijd om op gang te komen, en die lange aanloop voelt meer als een tekortkoming dan als een bewuste stilistische keuze. Het rustige tempo krijgt onvoldoende inhoud om de aandacht vast te houden, waardoor het verhaal soms wegzakt. De personages worden uitgebreid geobserveerd, maar die observaties leiden niet altijd tot een betekenisvolle ontwikkeling. Daardoor kabbelt de film lange tijd voort zonder duidelijke richting. Het geduld dat de film van je vraagt, wordt dan ook niet altijd beloond. Op verschillende momenten krijg je daardoor het gevoel dat de film maar weinig te vertellen heeft.