Protanopia is een experimentele indie-horrorfilm van Matthew Mahler die inzet op sfeer, kleurgebruik en psychologische desoriëntatie. Geen klassieke vertelling, maar een visueel gedurfde ervaring voor liefhebbers van alternatieve cinema.
Regie: Matthew Mahler – Speelduur: 75 minuten
Cast: Timothy J. Cox, Matthew Mahler, Paula Mahler …
Genre: horror – Originele taal: Engels
Protanopia is een onafhankelijke horrorfilm van regisseur Matthew Mahler: een psychologisch en visueel geladen trip die langzaam onder de huid kruipt. Het verhaal begint bij Luke (Anthony Carey), wiens zus Mallory vermist is. Vervolgens verschuift de focus naar Alan Roscoe Jr. (Timothy Cox), die recent een huis heeft geërfd van zijn overleden vader (John Mahler). In eerste instantie lijken zijn grootste zorgen te draaien om een opdringerige buurvrouw, Janice (Paula Mahler). Maar wanneer Luke verontrustende visioenen krijgt over het huis, ontvouwt zich een duister verband dat de grenzen tussen realiteit en waanzin langzaam laat vervagen.
Hoewel Protanopia op het eerste gezicht een eenvoudig verhaal vertelt, ontvouwt het zich via een opvallend visuele benadering. Het kleurgebruik – toepasselijk vernoemd naar een vorm van kleurenblindheid – speelt hierin een belangrijke rol. Blauw- en roodtinten domineren het beeld en bepalen in sterke mate de sfeer. De flashy, hallucinante visuele effecten nemen naarmate de film vordert toe in intensiteit, en weerspiegelen de innerlijke chaos van de personages. Hoewel deze sequenties soms de overhand nemen en het verhaal naar de achtergrond drukken, zijn ze wel degelijk zorgvuldig gecomponeerd. Ze fungeren minder als gimmick en meer als visuele uitdrukking van de psychologische verwarring waarin de hoofdpersonages verkeren – al gaat dat soms ten koste van narratieve diepgang.
De acteerprestaties in Protanopia zijn over het algemeen solide, met enkele opvallende uitschieters. Paula Mahler springt eruit als Janice, een personage waarvan iedereen er wel één kent: de buurvrouw met te veel vrije tijd en een neus voor bemoeienis. De dynamiek tussen Janice en Alan voegt een subtiele laag satire toe, een ironische knipoog. Timothy Cox speelt Alan als een sociaal ongemakkelijke, licht instabiele figuur. Zijn vertolking balanceert effectief tussen ongemak en dreiging.
Anthony Carey brengt als Luke iets meer rust in de film. Zijn zoektocht naar betekenis – in dromen, gesprekken en herinneringen aan zijn verdwenen zus – geeft het verhaal een gevoel van richting, hoe vaag dat ook soms blijft.
Minder geslaagd is de keuze om het verhaal deels via een voice-over te vertellen. De poging om een poëtische onderlaag toe te voegen voelt geforceerd en haalt soms de kracht uit de beelden zelf. In plaats van het narratief te versterken, werkt de voice-over eerder afleidend.
Protanopia is een interessante film die bewust afwijkt van de traditionele paden. Het is het soort experimentele cinema dat je eerder op een filmfestival tegenkomt dan in de reguliere bioscoop – een film die het best tot zijn recht komt bij een publiek van gelijkgestemden. De kracht ligt niet in een strak verteld verhaal, maar in de sfeer, toon en de ervaring van desoriëntatie die het oproept. Geen film voor iedereen, maar voor wie zich graag onderdompelt in een visuele en psychologische trip, valt hier zeker iets te ontdekken.
aeyenah 