Regie: Joachim Lafosse – Speelduur: 94 minuten
Cast: Eye Haïdara, Jules Waringo, Leonis Pinero Müller …
Genre: drama – Originele taal: Frans
De impact van een scheiding is zoveel groter dan enkel uit elkaar gaan met je partner, ook voor Sana en haar twee kinderen is het leven van de ene op de andere dag anders geworden. Six jours, ce printemps-là, de nieuwe film van Joachim Lafosse, brengt haar verhaal in beeld.
Belgisch regisseur Joachim Lafosse bouwt al jaren gestaag aan een indrukwekkend oeuvre, met films als Un silence en L’économie du couple. Met Six jours, ce printemps-là blijft hij verder bouwen aan zijn herkenbare stijl van intieme familiedrama’s. De film werd op het filmfestival van San Sebastián bekroond met zowel de prijs voor beste regie als die voor het beste scenario.
Vakantie in de Côte d’Azur
Sana is een alleenstaande moeder, ze heeft twee jonge kinderen en een veeleisende job. Ze balanceert voortdurend op het randje van uitputting, ze kijkt dan ook erg uit naar een korte vakantie met haar gezin en nieuwe vriend. Wanneer ze aan hun bestemming aankomen, blijkt er helaas een dubbele boeking waardoor hun trip in het water dreigt te vallen. Sana voelt de teleurstelling van haar kinderen en neemt een impulsieve beslissing. De familie van haar ex-man heeft een villa aan de Côte d’Azur, en ze heeft de sleutel nog!
Voor de kinderen is dit een plek vol herinneringen, maar voor Sana is deze plaats nu verboden terrein. Wat volgt, is een vakantie waarbij de angst om betrapt te worden groot is. Toch proberen ze samen enkele dagen ongestoord geluk te vinden.
Een klein verhaal, groot in emotie
Six jours, ce printemps-là is een familiedrama waarvan je amper iets uit het verleden van het gezin te weten komt. Die beperkte context maakt dat je kijkt naar het nu, en dit is een bewuste keuze van filmmaker Lafosse. Het verhaal is eenvoudig, een portret van een vrouw die niets meer wil dan haar kinderen geluk schenken. Visueel maakt de film een sterke indruk. Het kleurenpalet en de zorgvuldige cinematografie dragen een groot deel van de emotionele lading. De beelden illustreren niet enkel wat er gebeurt; ze sturen de beleving mee, versterkt door een sfeervolle en precies gedoseerde soundtrack. Daardoor voelen de momenten binnen het gezin authentiek aan.
De Côte d’Azur in de lente, bijna zomer: de blauwe zee, het mooie landschap – het is prachtig om te zien. Dit komt vooral ten volle tot uiting in de buitenscènes en staat in fel contrast met de binnenscènes. In de villa is het donker – door de ramen zie je het landschap in de verte – het voelt vrij en opgesloten tegelijk. Haar strikte regels, zoals leven bij kaarslicht, stil zijn, niet buiten voetballen en uit het zicht blijven, vormen een fragiele structuur om toch een ontspannen vakantie te hebben. De constante angst om ontdekt te worden is voelbaar.
Eye Haïdara speelt Sana met vastberadenheid, maar toch ook met een zekere neutraliteit. Ze is de hele tijd op haar hoede en probeert een stille kracht voor haar gezin te zijn. De kinderen, vertolkt door Leonis Pinero Müller en Teodor Pinero Müller, maken indruk door hun natuurlijk spel. Hun ruzies en grapjes brengen dynamiek en geven de film de warmte en zachtheid die hij nodig heeft.
Six jours, ce printemps-là is een mooie film, een familiedrama dat je rustig onderdompelt in het leven van de personages. Er worden geen zware standpunten of ingewikkelde thema’s opgedrongen; je kijkt gewoon naar een klein, kostbaar moment in iemands leven. Juist die eenvoud maakt de film zo ontroerend. Soms is het in die kalme observatie dat de warmte en schoonheid van het verhaal volledig tot je doordringen.
aeyenah 