Amour Fou van Jessica Hausner is een film die meteen opvalt door zijn heel specifieke stijl. De personages staan vaak bijna volledig stil in beeld, onbewogen en statisch, waardoor alles erg theatraal aanvoelt. Ik hou normaal wel van droge dialogen en minimalistische cinema, ik ben erg fan van Aki Kaurismäki, maar deze film voelde toch anders aan. Het duurde even voor ik in de film kwam, en zelfs daarna bleef de stijl voor mij net iets te ongemakkelijk.

Theatraal en bewust statisch

De film volgt een jonge romantische dichter, Heinrich (Christian Friedel), die op zoek gaat naar iemand om zijn idee van de “perfecte liefde” te voltooien: een gedeelde zelfmoord als ultieme oplossing voor zijn melancholie. Wanneer zijn nicht zijn plannen afwijst, richt hij zich op Henriette (Birte Schnöink), de vrouw van een zakenpartner, die bovendien ongeneeslijk ziek is.

Visueel is de film erg sterk: elk beeld lijkt bijna een schilderij, met veel aandacht voor compositie, details en decors. Alles is heel zorgvuldig opgebouwd en goed gemaakt. Toch was het niet helemaal mijn ding. De film is traag en emotioneel erg koel. Opvallend genoeg werkt die afstand bij mij minder goed, terwijl ik net een vergelijkbare stijl bij Kaurismäki meestal wel kan waarderen, omdat daar meer warmte onder de oppervlakte zit.