Piano’s stemmen of moeiteloos kluizen openen? Wat als je gehoor zo uitzonderlijk scherp is dat beide tot je vaardigheden behoren? Voor Niki White, het hoofdpersonage uit Tuner, is dat geen hypothetische vraag maar realiteit. Zijn bijzondere talent lijkt een zegen, maar blijkt ook risico’s te hebben.

Daniel Roher is voornamelijk bekend als documentairemaker, met films zoals Once Were Brothers en de bekroonde documentaire Navalny op zijn naam. Met Tuner maakt hij zijn debuut in fictiefilm. Zijn achtergrond in documentaires is soms merkbaar in de manier waarop hij scènes in beeld brengt.

Tussen muziek en misdaad

Niki White werkt als pianostemmer in New York en leert het vak van Harry Horowitz, een oudere meester-stemmer. Samen bezoeken ze de meest luxueuze woningen van de stad, waar piano’s het middelpunt vormen van elegante interieurs. Harry is voor Niki uitgegroeid tot een vaderfiguur. Niki leeft echter met een bijzondere gehooraandoening. Terwijl het gehoor van de meeste mensen met de jaren achteruitgaat, hoort hij juist uitzonderlijk scherp. Hij kan geen enkel geluid negeren. Om zich tegen de constante stroom van prikkels te beschermen, draagt hij bijna altijd gehoorbescherming en vaak zelfs een noise-cancelling koptelefoon. Die aandoening maakt zijn leven moeilijk, maar schenkt hem tegelijk een bijna bovennatuurlijk gehoor.

Wanneer Niki op een dag ontdekt dat hij dankzij zijn uitzonderlijke gehoor de mechanismen van kluizen kan horen, verandert zijn leven. Door aandachtig te luisteren naar de subtiele klikken en tikken van een slot blijkt hij in staat om kluizen in recordtijd te openen. Die bijzondere gave blijft niet onopgemerkt. Al snel komt hij in contact met een groep criminelen die zijn talent maar al te graag willen benutten.

Tussen ambitie en chaos

Met Tuner probeert Daniel Roher verschillende genres met elkaar te combineren. De film bevat misdaad, maar verweeft dit ook met romantiek, morele dilemma’s, geweld en feelgood. Hoewel die ambitie bewonderenswaardig is, zorgt ze er tegelijk voor dat de film soms aan focus verliest. Er worden zoveel genres aangesneden dat het geheel af en toe wat onsamenhangend aanvoelt.

Dat heeft vooral gevolgen voor de ontwikkeling van hoofdpersonage Niki. Je krijgt een goed beeld van zijn situatie en zijn bijzondere talent, maar de morele gevolgen van zijn keuzes blijven eerder onderbelicht. De film lijkt regelmatig haast te hebben om van het ene verhaalelement naar het andere over te schakelen. Leo Woodall levert daarbij wel een overtuigende acteerprestatie, maar het scenario geeft hem niet altijd voldoende ruimte om zijn personage volledig tot zijn recht te laten komen.

Dustin Hoffman weet met relatief beperkte schermtijd dan weer een sterke indruk achter te laten. Als Harry Horowitz brengt hij warmte, charme en een vleugje humor in het verhaal. Zijn natuurlijke uitstraling zorgt voor enkele aangename momenten die wat lichtheid brengen in het geheel. Tuner is daardoor een film met interessante ideeën en sterke acteerprestaties, maar ook een film die zichzelf soms in de weg zit doordat hij net iets te veel tegelijk wil vertellen.

Wat Tuner echter bijzonder goed doet, is het audiovisuele aspect. Met een titel die zo nadrukkelijk naar geluid verwijst, liggen de verwachtingen hoog, en gelukkig stelt de film daarin niet teleur. Het geluidsontwerp speelt een centrale rol en laat overtuigend ervaren hoe Niki de wereld om zich heen beleeft. Ook visueel zit de film sterk in elkaar. De montage is vlot en dynamisch, waardoor het verhaal een aangenaam tempo behoudt. Samen zorgen beeld en geluid ervoor dat Tuner technisch sterk is, zelfs op momenten waarop het scenario wat aan focus verliest.

Tuner is uiteindelijk een aangename thriller die inzet op entertainment. Dankzij het sterke geluid, de vlotte montage en de solide cast blijft de film boeien, ook al mist het verhaal soms wat focus. Het is geen film die nog dagen in je hoofd blijft rondspoken, maar wel eentje waarvan je na afloop tevreden kunt zeggen dat je je goed hebt geamuseerd. Een sympathieke filmavond, zonder meer.