
De invloed van het medium waarvoor je schrijft is van cruciaal belang. Het bepaalt je zichtbaarheid en daarmee de kans dat distributeurs, filmmakers of producenten je werk oppikken. Schrijf je voor een grote, bekende nieuwsoutlet, dan ben je relevant, zelfs al is je artikel van matige kwaliteit. Media met aanzien kunnen het zich veroorloven om stukken te publiceren die niet per se goed geschreven zijn, zolang er maar een vorm van promotie of een opvallende quote in zit. Zulke artikelen worden moeiteloos door het PR-team van filmmaatschappijen verspreid. De kwaliteit lijkt daarbij ondergeschikt.
Onlangs kreeg ik het aanbod om voor een nieuwsmagazine te schrijven dat zich voornamelijk richt op sensatienieuws. Dit platform geeft mijn recensies ongetwijfeld een groter bereik, maar het zou ook betekenen dat ik me zou moeten focussen op onderwerpen die me totaal niet interesseren: privélevens van acteurs, ruzies of andere onzinnige conflicten op de set. Hoewel de opportuniteit verleidelijk leek vanwege het potentiële bereik, heb ik het aanbod afgewezen. Ik schrijf over film vanuit passie, met als doel anderen te inspireren, niet uit sensatiezucht. Ik wil mijn aandacht geven aan datgene waar ik echt blij van word en waar ik waarde aan hecht.
Dit is geen klaagzang, maar eerder een reflectie naar aanleiding van die gebeurtenis en een artikel dat ik kort daarna onder ogen kreeg. Het stuk, afkomstig van een bekend nieuwsmedium, stond vol roddels en was matig geschreven. Toch bleek een simpele verwijzing naar hun nieuwste film genoeg dat de productiemaatschappij het op hun sociale media deelde. Daar tegenover las ik een uitstekend geschreven artikel van een collega, dat feitelijk en goed onderbouwd was. Helaas werkte deze persoon voor een minder bekende nieuwsbron en werd zijn artikel slechts gewaardeerd met een like op sociale media door diezelfde filmmaatschappij.
Dit contrast benadrukt hoezeer de bekendheid van een nieuwsplatform de zichtbaarheid en het succes van een artikel bepaalt, ongeacht de kwaliteit van de inhoud. Het laat zien dat de mediaconsumptie in onze huidige tijd niet draait om wat inhoudelijk sterk is, maar eerder door wie het artikel is gepubliceerd.











