Pinguïns in Argentinië? Als ik aan pinguïns denk, dwalen mijn gedachten eerder af naar Antarctica, ijsbergen en sneeuw. Laat staan dat ik ze me als huisdier kan voorstellen. En toch is dat precies waar The Penguin Lessons start: met een leraar die onverwacht een olie-besmeurde pinguïn redt en hem mee naar huis neemt. Wat volgt is een verhaal dat zowel ongelooflijk klinkt als volledig waargebeurd is.
Peter Cattaneo, de Britse regisseur die eerder succes had met The Full Monty, besloot The Penguin Lessons te verfilmen. Het verhaal, gebaseerd op de memoires van Tom Michell, trok hem aan door de mix van ontroering, humor en historische achtergrond.
Regie: Peter Cattaneo – Speelduur: 111 minuten
Cast: Steve Coogan, Björn Gustafsson, David Herrero …
Genre: drama, komedie – Originele taal: Engels
Het verhaal van Juan Salvador
Argentinië, 1976. Het land staat op de rand van een militaire staatsgreep en er heerst onrust. De Engelse leraar Tom Michell arriveert op dat moment in Buenos Aires, klaar om aan de slag te gaan op het St. George’s college. De directeur heet hem enthousiast welkom, maar nog voordat Tom zijn koffers heeft neergezet, galmt in de verte een explosie. “Een bom,” zegt de directeur luchtig, alsof het bij het dagelijkse decor hoort. Straatrellen, economische instorting, een regering die de controle verliest: welkom in Argentinië.
Op school treft Tom een groep rijke, verwende leerlingen die wel in zijn voor flauwe grappen, maar weinig interesse tonen voor zijn Engelse lessen. Wanneer de staatsgreep werkelijkheid wordt, sluit de school voor een week en keren de leerlingen huiswaarts. Voor Tom voelt dit als een kans om even aan de chaos te ontsnappen. Hij reist naar de kust, waar hij tijdens een strandwandeling met een charmante dame, een pinguïn, volledig besmeurd met olie tegenkomt. Aanvankelijk is Tom niet van plan het dier te helpen – tot hij de blik van zijn gezelschap voelt. Samen besluiten ze de pinguïn mee te nemen en te wassen, een daad die niet alleen het dier redt, maar ook leidt tot een kus … met de vrouw, niet de pinguïn.
Maar de volgende ochtend blijkt de zwart-witte vondeling hardnekkiger dan gedacht. Hij weigert terug de zee in te gaan en klampt zich aan Tom vast. Met weinig andere opties neemt Tom hem mee terug naar school, waar hij al snel een naam krijgt: Juan Salvador. En met een naam krijg je uiteraard ook een band.
Baba en Richard stelen de show
Hoewel ik geen uitgesproken fan ben van Steve Coogan – vooral door zijn Alan Partridge-personage – moet ik toegeven dat hij als Tom Michell overtuigend is. Zijn charmante houding en ongemak in een wereld die hij nauwelijks lijkt te begrijpen werken uitstekend. Het was ook erg aangenaam om Jonathan Pryce nog eens op het scherm te zien als autoritaire schooldirecteur. Björn Gustafsson, die leraar Tapio speelt, is dan weer heerlijk droog en zo’n onnoemelijk saai personage dat het je aandacht op een vreemde manier vasthoudt. Tapio is ook de leraar die alle informatie over de toestand in Argentinië aan Michell doorspeelt, op zich een slim narratief zet, maar aan het begin van de film voelt het net iets te langdradig aan.
Maar uiteraard zijn het de pinguïns die de film stelen. De scènes met de echte dieren – de rol werd gedeeld door Baba en Richard – geven de film een charme die je met CGI nooit had kunnen bereiken. Het kostte de crew soms behoorlijk wat tijd om de dieren te laten doen wat ze moesten doen, maar het resultaat rechtvaardigt die inspanning volledig: hun spontane reacties zijn een van de grootste troeven van de film. Naast de twee echte pinguïns werden enkel voor specifieke momenten, zoals de oliescène, een animatronic gebruikt. Hoewel ik doorgaans geen fan ben van dieren in films, was ik deze keer vooral blij met de keuze voor échte dieren; het geeft het verhaal een authentiek gevoel.
De muziek is vrolijk maar is soms te nadrukkelijk aanwezig. In plaats van de tijdsgeest te versterken, lijkt ze die af en toe te verstoren; bepaalde stukken klinken helemaal niet in balans met de sfeer van het moment. De cinematografie met zijn bruin-sepia tinten is dan weer helemaal goed. Toch slaagt Peter Cattaneo er opmerkelijk goed in om de film tussen lichtvoetigheid en ernst te laten balanceren.
Sommige films komen pas echt tot hun recht op het grote scherm, maar The Penguin Lessons bewijst dat een goed verteld verhaal overal werkt. De film is puur en draait zo sterk om het verhaal dat hij evenveel charme behoudt, of je hem nu in de bioscoop ziet of gewoon thuis bekijkt. Deze film is geen komedie, maar een charmante en hartverwarmende productie die je op het einde toch even raakt.
aeyenah 