In Tre ciotole van Isabel Coixet volgen we Marta en Antonio, een koppel dat samenwoont in Rome, vlak bij Antonio’s restaurant, terwijl Marta lesgeeft op een middelbare school. Hun leven lijkt op het eerste gezicht stabiel, maar onder de oppervlakte sluimert spanning. Wanneer Antonio plots beslist om Marta te verlaten, treft dat hen allebei. Wat volgt is geen grote uitbarsting, maar een stille ontwrichting.
Regie: Isabel Coixet – Speelduur: 120 minuten
Cast: Alba Rohrwacher, Elio Germano …
Genre: drama – Originele taal: Italiaans
Beiden gaan op een totaal verschillende manier met de breuk om. Marta trekt zich steeds verder terug in zichzelf en verliest geleidelijk haar eetlust, alsof haar lichaam de leegte weerspiegelt die ze vanbinnen voelt. Antonio stort zich volledig op zijn werk als chef. Wanneer bij Marta uiteindelijk een ziekte wordt vastgesteld die haar eetlust aantast, krijgt haar situatie een nieuwe, schrijnende betekenis. Eten – of net het onvermogen daartoe – wordt een krachtig symbool voor haar zoektocht naar evenwicht, waarbij pijn langzaam plaatsmaakt voor een vorm van inzicht.
Liefde en afstand
De film wordt gedragen door de indrukwekkende prestatie van Alba Rohrwacher. Met een natuurlijke en ingetogen speelstijl weet ze Marta neer te zetten als een kwetsbaar maar complex personage. In haar blik blijft steeds een onderliggende droefheid zichtbaar, haar spel is intens zonder overdreven te worden, en precies daarin schuilt de kracht ervan. Ook Elio Germano levert een sterke vertolking als Antonio, een man die zijn emoties probeert te beheersen door zich vast te klampen aan zijn werk.
Wat zich tussen hen afspeelt, gaat verder dan het einde van een relatie. Het is een confrontatie tussen twee manieren van omgaan met pijn: die van het zwijgen en het terugtrekken tegenover die van het handelen en controle zoeken. Die tegenstelling geeft de film een extra gelaagdheid en maakt hun afstand des te voelbaarder.
Onderliggende spanning
Via subtiele flashbacks, verweven met de verhaallijnen in het heden, reconstrueert de regisseur fragmenten uit Marta’s verleden met Antonio. Deze herinneringen vullen langzaam de emotionele leegtes in en tonen hoe hun relatie ooit was. Toch slaagt de film er niet altijd in om volledig te raken. Vooral in het eerste deel, waarin de haat-liefdedynamiek tussen de twee centraal staat, blijft het moeilijk om echt mee te leven met de personages. Pas in de tweede helft wint het verhaal aan kracht, wanneer de focus verschuift naar Marta’s persoonlijke strijd, haar keuzes en de manier waarop haar omgeving daarop reageert.
Tre ciotole is een sobere en eerlijke film die vooral steunt op de kracht van zijn hoofdpersonages, een film die niet alles verklaart maar juist daarin zijn sterkte vindt.
aeyenah 