Het is 1944. De Tweede Wereldoorlog woedt volop, maar tijdens kerstavond wordt aan het front een korte wapenstilstand gerespecteerd. In Noord-Frankrijk staan twee Amerikaanse soldaten op wacht in de donkere, ijskoude nacht. Een sigaret, wat gesprekken en vooral veel wachten. Tot er aan de andere kant van het front iets in beweging komt. Een Duitse officier en zijn soldaten lijken zich niet aan de wapenstilstand te houden. Maar wat precies hun plan is, blijft een mysterie. Een oorlogsstrategie? Een experiment? Wat het ook is, het komt recht op de Amerikaanse soldaten af.

Een ijzige sfeer aan het front

Trench of the Damned, geschreven en geregisseerd door Mark Murtha, weet vooral met zijn sfeer indruk te maken. De donkere setting, de beklemmende stilte en het gevoel dat er elk moment iets vreselijks kan gebeuren, vormen de grootste troeven van deze korte horrorfilm. Murtha kiest ervoor om het wezen en de oorsprong ervan grotendeels in mysterie te hullen. We krijgen te zien dat er iets onheilspellends op de Amerikaanse soldaten afkomt, maar wat het precies is en waarom het daar verschijnt, blijft grotendeels onduidelijk. Tegelijkertijd had het verhaal voor mij op bepaalde momenten wat meer context mogen geven, zonder daarom meteen alle geheimen prijs te geven.

Ook de acteerprestaties zijn voldoende om het geheel geloofwaardig te houden. Waar de film voor mij minder sterk uit de hoek komt, is het script. Het uitgangspunt is interessant en het mysterie werkt, maar ondanks de beperkte speelduur had een extra laag in het verhaal welkom geweest. Ook sommige dialogen voelen wat minder natuurlijk aan en hadden scherper gekund.