Sommige films brengen je even terug naar je kindertijd. Naar de tijd waarin een schoolfoto nog een groot moment was, en een klein avontuur genoeg was om een hele dag bijzonder te maken. Iron Boy weet precies dat gevoel te raken. Met Christophe, een jongen die letterlijk en figuurlijk probeert zijn evenwicht te vinden, neemt de film je mee naar zijn wereld.
Regie: Louis Clichy- Speelduur: 90 minuten
Genre: animatie – Originele taal: Frans
Louis Clichy is een Franse animator en regisseur die je vast kent van animatiefilms als WALL-E en Up bij Pixar. Hij regisseerde ook samen met Alexandre Astier de animatiefilms Asterix: Het Geheim van de Toverdrank. Met Iron Boy vertelt hij voor het eerst een veel persoonlijker verhaal, waarin hij inspiratie haalde uit zijn eigen jeugd.
Rechtop staan
Het is de winter van het schooljaar 1986-1987. De bekende schoolfoto is net genomen, maar de jonge Christophe staat er wat ongelukkig op. Terwijl de fotograaf probeert om hem recht te laten staan, lukt het Christophe nauwelijks om zijn evenwicht te bewaren. Toch wil hij dat zijn ouders de foto kopen, want iedereen in de klas doet dat. Christophe woont samen met zijn ouders, zijn oudere broer en zijn kleine zusje op een boerderij op het Franse platteland.
Het boerenleven is zwaar. De oogst valt tegen, het geld is schaars en thuis moet iedereen zijn steentje bijdragen. Vooral Christophe heeft het moeilijk. Hij is geen sterke jongen en lijkt voortdurend zijn evenwicht te verliezen. Op de meest onverwachte momenten valt hij neer: op school, thuis en zelfs tijdens het werk op de boerderij. De dokter onderzoekt Christophe en stelt vast dat hij een ernstig probleem heeft met zijn houding. Hij krijgt een metalen korset aangemeten dat bijna zijn hele romp bedekt en tot aan zijn kin reikt. Bewegen, spelen en zelfs eenvoudige dingen worden moeilijk. Op school wordt hij uitgelachen en ook op de boerderij kan hij steeds minder helpen. Zijn oudere broer is sterker en kan zijn vader veel beter helpen, waardoor Christophe zich steeds nuttelozer begint te voelen.
Terwijl Christophe probeert om met zijn nieuwe leven om te gaan, raakt hij steeds meer verscheurd tussen zijn familie, zijn eerste verliefdheid op Clara en een onverwachte passie voor muziek. Zijn ouders hebben zelf genoeg zorgen aan hun hoofd en begrijpen niet goed wat Christophe bezighoudt. Wanneer hij in de kerk kennismaakt met het orgel, raakt hij gefascineerd door de ingewikkelde mechaniek. De organist merkt zijn interesse en talent op en wil hem onder zijn hoede nemen. Voor Christophe opent zich daardoor een nieuwe wereld waarin hij eindelijk iets vindt waarin hij goed is.
Een verrassend mooie animatiefilm
Le Corset is een tedere film, eentje die je vanaf de eerste scène laat glimlachen, maar je tegelijkertijd steeds dieper meesleept in de emoties van deze jongen. Het is een animatiefilm die op precies de juiste momenten weet te ontroeren en een gevoel van melancholie oproept. Die gevoeligheid wordt nog versterkt door de bijzondere animatiestijl. De film is opgebouwd in een zachte aquarelstijl, met pasteltinten, vloeiende bewegingen en prachtige, schilderachtige composities. Je dwaalt als het ware mee door de eindeloze velden van de Beauce: langs het huis van de familie, door het dorp en tussen de uitgestrekte korenvelden die zich zover het oog reikt uitstrekken. De beelden voelen daardoor bijna als schilderijen die tot leven komen, en dat geeft de film een warme, dromerige sfeer die perfect aansluit bij het verhaal van Christophe. Een verhaal over een kindertijd.
Wanneer Christophe aanvallen van onbedwingbare frustratie krijgt, verliest de animatie haar fragiliteit. De horizon buigt, perspectieven vervormen en de het beeldkader kantelen. Zijn innerlijke chaos wordt zo bijna letterlijk zichtbaar. Christophe noemt het zelf een soort superkracht. In die momenten mag voor hem de hele wereld ontploffen en vergaan. Toch schuilt er onder die woede iets veel eenvoudigers: een wanhopig verlangen naar aandacht. Hij wil gezien worden, gehoord worden en vooral het gevoel krijgen dat hij ertoe doet.
Iron Boy is zo’n film waarvan je vanaf de eerste scène weet: deze ga ik niet snel vergeten.
Want binnen zijn gezin vindt hij die aandacht maar moeilijk. Zijn moeder is vooral bezig met het huishouden en de zorg voor het gezin, maar blijft eerder op de achtergrond. Zijn vader is dan weer opgevoed met het idee dat een zoon het pad van zijn ouders hoort te volgen. Hij verwacht dat Christophe later net als hij hard zal werken. Alleen past Christophe, met zijn zwakke en wankele lichaam, helemaal niet in dat beeld van de sterke boerenzoon. De botsing tussen wat zijn vader van hem verwacht en wat Christophe werkelijk kan en wil, maakt hun relatie pijnlijk en soms zelfs hard. Daartegenover staat Clara, een oudere wedstrijdzwemster op wie Christophe verliefd wordt. Bij haar voelt hij zich begrepen en kan hij even ontsnappen aan de zorgen thuis en het gevoel dat hij niet goed genoeg is.
Iron Boy heeft me echt verrast. Vanaf de eerste scène, met de schoolfoto en de guitige blik van Christophe, wist de film me meteen te pakken. Er zijn zoveel sterke animatiefilms, maar net als Robot Dreams springt deze film er net even uit. Het hele plaatje klopt: het verhaal, de personages, de muziek en vooral de prachtige animatiestijl vormen van begin tot einde één mooi geheel. Geen lange recensie dus, want uiteindelijk is dit gewoon een film die je op je kijklijst moet zetten.
