New York slaapt nooit, maar niet iedereen is klaar voor de wereld die bij het ochtendgloren verschijnt. In The Only Living Pickpocket in New York brengt Noah Segan een misdaadverhaal dat baadt in jazzy klanken en de nostalgische sfeer van een New York uit vervlogen tijden. Met John Turturro in de hoofdrol en Steve Buscemi en Giancarlo Esposito aan zijn zijde vertelt de film het verhaal van een man die vasthoudt aan een levensstijl die steeds minder plaats lijkt te hebben in de moderne wereld.

Een schaduw in de straten van New York

Harry (John Turturro) is een zakkenroller van de oude stempel. Gehuld in zijn lange, grijze jas, een belangrijk verlengstuk van zijn personage, dwaalt hij door de straten van New York. Met een geoefend oog speurt hij naar halfopen rugzakken, achteloos weggestoken portemonnees en andere waardevolle spullen. Terwijl de stad om hem heen voortdurend verandert, blijft Harry vasthouden aan zijn oude gewoontes. Thuis wacht zijn vrouw Rosie (Karina Arroyave), die door ziekte in een bijna vegetatieve toestand verkeert. Zijn leven bestaat uit stilte, routine en kleine diefstallen. Tot hij op een dag de verkeerde persoon uitkiest.

Een man die de tijd vergat

Harry is geen held, maar ook geen echte antiheld. Hij is een man die zijn plaats probeert te behouden in de onderwereld van New York, terwijl de wereld om hem heen steeds sneller verandert. De overgang van de vertrouwde, analoge wereld naar het hectische digitale tijdperk heeft hij nooit echt kunnen maken. In het hart van de Bronx leidt de man van midden zestig zijn criminele leven nog steeds zoals hij dat decennia geleden deed: rustig, onopvallend en met een indrukwekkende behendigheid. Hoewel de tijd onverbiddelijk verdergaat, blijft Harry trouw aan zijn eigen erecode. John Turturro weet deze melancholische, bijna vergane figuur op een bijzonder overtuigende manier tot leven te brengen. Je voelt dat hij plezier haalt uit het vertolken van een man die stilaan lijkt te verdwijnen in een wereld die hem niet langer begrijpt. Ook Steve Buscemi en Giancarlo Esposito maken hun opwachting. Beide acteurs leveren sterk werk, maar blijven bewust op de achtergrond. Ze proberen de aandacht niet naar zich toe te trekken, maar geven het verhaal net voldoende diepgang zonder Harry’s verhaal te overschaduwen.

Hoewel de tijd onverbiddelijk verdergaat, blijft Harry trouw aan zijn eigen erecode.

Een van de grootste troeven is de manier waarop beeld en geluid samen een melancholische sfeer creëren. De rode neonlichten van Chinatown, de jazzy soundtrack en de straten van New York. Het voelt alsof je wordt teruggekatapulteerd naar de cinema van de jaren tachtig, maar dan zonder dat de film vervalt in goedkope nostalgie. In plaats daarvan ademt elk beeld een oprechte liefde voor een stad die voortdurend verandert. Zelfs tijdens de spannendste momenten behoudt de film een opvallende rust en bedachtzaamheid. Die kalme vertelstijl geeft het verhaal een eigen ritme en laat de melancholie achter Harry’s bestaan nog sterker naar voren komen.