Le assaggiatrici (The Tasters) vertelt het verhaal van Rosa, een jonge vrouw in oorlogstijd, die samen met andere vrouwen het eten voor Hitler moet proeven.
Regie: Alonso Ruizpalacios- Speelduur: 122 minuten
Cast: Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun …
Genre: drama – Originele taal: Duits
“Maak je geen zorgen, mevrouw Sauer, stap in!” Het najaar van 1943. In een afgelegen dorp in Oost-Pruisen worden enkele vrouwen door de SS uit hun huizen gehaald. Niemand zegt hen waarom. Waar worden ze naartoe gebracht? Wat staat hen te wachten? De stilte van de soldaten is dreigender dan welk bevel ook. Voor de vrouwen begint een rit waarvan de bestemming alles zal veranderen.
Le assaggiatrici (The Tasters) is een drama van regisseur Silvio Soldini, gebaseerd op de gelijknamige roman van Rosella Postorino. Het verhaal vindt zijn oorsprong in de memoires van Margot Wölk, een vrouw die beweerde één van Hitlers voorproefsters te zijn geweest. Hoewel historici betwijfelen of het eten van de Führer in de Wolfsschanze daadwerkelijk door vrouwen werd voorgeproefd, vormt dit intrigerende gegeven de basis voor Soldini’s film.
Het proeven van gevaar
Rosa Sauer (Elisa Schlott) arriveert uitgeput in een dorp in Oost-Pruisen, waar de ouders van haar echtgenoot wonen. Haar man is als soldaat naar het front gestuurd. Op een ochtend wordt Rosa, samen met enkele andere vrouwen, door de SS opgeëist en naar een afgelegen complex gebracht. Daar krijgen ze een warme maaltijd voorgeschoteld, met de strikte opdracht na het eten een uur te blijven zitten.
Al snel wordt duidelijk waarom: de gerechten zijn bedoeld voor de Führer zelf, maar voordat ze zijn tafel bereiken, moeten de vrouwen ze voorproeven. Elke hap kan vergiftigd zijn. Het is een gevaarlijke taak, waarvoor ze 200 Reichsmark per maand betaald krijgen – een som die in schril contrast staat met het risico dat ze elke dag opnieuw lopen.
Beklemmende ruimtes, grijze tinten
De film volgt Rosa en laat ons haar emoties en ervaringen van dichtbij meemaken. De nadruk ligt niet op de historische context, maar op de onderlinge relaties tussen de vrouwen. Rosa bouwt een voorzichtige vriendschap op met Elfriede (Alma Hasun), terwijl er tegelijk spanningen en jaloezieën naar boven komen. De aanwezigheid van de bewakers houdt de groep voortdurend in toom, terwijl de kok af en toe aan tafel schuift en kleine anekdotes over de Führer laat vallen. Toch blijven de gesprekken steeds stroef en ingehouden. Niet alleen door de dreiging die in de ruimte hangt, maar ook omdat elke vrouw haar eigen overtuigingen en motieven met zich meedraagt: sommigen blijken nog altijd overtuigd aanhanger van het regime, anderen hebben zich noodgedwongen bij de situatie neergelegd.
Het verhaal speelt zich af op slechts enkele locaties: de sobere eetzaal, de troosteloze binnenplaats en Rosa’s huis. Overal hangt een sfeer van uitzichtloosheid. Het camerawerk versterkt die beklemming met kale, grijze beelden en aardse tinten. De visuele stijl is sober, maar juist daardoor des te effectiever in het oproepen van een gevoel van donkerte en machteloosheid. Qua sfeerzetting overtuigt de film volledig.
De cast levert indrukwekkend werk, ondanks een script dat weinig houvast biedt. Het uitgangspunt is intrigerend, maar blijft te weinig uitgewerkt. In een poging het verhaal te verrijken, zijn verschillende subplots toegevoegd die helaas vaak oppervlakkig blijven en daardoor nauwelijks indruk maken. De vertolkingen blijven consequent sober; zelfs in de meest emotioneel geladen momenten overheerst een zekere gelatenheid. De overvloed aan dialogen beperkt de scherpte van de scènes en temperen de intensiteit. Tegelijkertijd wordt subtiel getoond hoe de vrouwen omgaan met angst, wantrouwen en kleine momenten van verbondenheid. Door de wisselende loyaliteiten en persoonlijke motieven ontstaat een complex web van relaties dat de psychologische spanning van het verhaal verdiept, ook al blijft het geheel ingetogen en beheerst.
The Tasters vertelt een ongewoon verhaal, dat daardoor meteen mijn aandacht trok. Toch wist de film mij uiteindelijk niet volledig te overtuigen. De belangrijkste tekortkomingen liggen in het script: er wordt te weinig durf getoond om het hoofdverhaal krachtiger uit te werken, terwijl de focus deels uitwijkt naar subplots die de impact van het geheel juist verzwakken. Ondanks sterke vertolkingen en een sfeervolle, sobere cinematografie blijft de film daardoor iets te ingetogen om volledig te beklijven.
aeyenah 