In de film Kokuho van Lee Sang-il belanden we in de wereld van het Japanse traditionele theater. De film volgt een jongen die zich stort op kabuki, een eeuwenoude theatervorm waarin mannelijke acteurs vrouwenrollen spelen. Achter de indrukwekkende kostuums en make-up blijkt echter een harde wereld schuil te gaan, waarin afkomst, talent en ambitie bepalen wie de top bereikt.
Regie: Sang-il Lee – Speelduur: 175 minuten
Cast: Ryo Yoshizawa, Ryusei Yokohama, Ken Watanabe … …
Genre: drama – Originele taal: Japans
Kokuho is gebaseerd op de gelijknamige roman van Shuichi Yoshida uit 2018. Regisseur Lee Sang-il verfilmde het boek tot een drie uur durend drama waarin deze wereld centraal staat. De film ging in 2025 in Japan in première en trok veel bezoekers naar de bioscoopzalen.
Een leven op het podium
Nagasaki, 1964. De jonge Kikuo is de zoon van een yakuza-baas, maar wanneer zijn vader door een rivaliserende bende wordt vermoord, komt Kikuo onder de hoede van de beroemde kabuki-acteur Hanjiro Hanai terecht. Daar leert Kikuo Hanjiro’s zoon Shunsuke kennen. De twee jongens zijn even oud, groeien samen op en leren de kunst van kabuki. Terwijl Kikuo over een uitzonderlijk natuurlijk talent beschikt, heeft Shunsuke als zoon van een beroemde kabuki-acteur vanaf het begin een bevoorrechte positie. Toch moeten ze allebei jarenlang oefenen om zich op de grootste podia van Japan te kunnen bewijzen.
De film volgt Kikuo en Shunsuke gedurende ongeveer vijftig jaar. Hun levens worden gekenmerkt door successen en tegenslagen, vriendschap en rivaliteit, liefde, verraad en persoonlijke offers. Terwijl Kikuo steeds verder wordt meegesleurd door zijn ambitie om de absolute top van de kabukiwereld te bereiken, blijft ook zijn afkomst als zoon van een yakuza-baas hem achtervolgen.
De kracht en zwakte van Kokuho
De film dompelt je meteen onder in de wereld van het kabuki, met zijn onnagata – mannelijke acteurs die gespecialiseerd zijn in vrouwenrollen – en de opvallende kumadori-make-up. Ook de kapsels, kleuren, kostuums en decors zijn tot in detail uitgewerkt en dragen bij aan de typerende uitstraling van het theater. In het begin is het niet altijd eenvoudig om de verschillende personages te volgen en vraagt de film de nodige aandacht. Naarmate het verhaal op gang komt, verdwijnt die verwarring en krijgt de kabukiwereld steeds meer betekenis.
Kikuo, vertolkt door Ryô Yoshizawa, is een buitenstaander: de zoon van een gangster die zijn plaats probeert te vinden in de wereld van het kabuki. Hanjiro ziet meteen zijn talent en ontdekt in hem een geboren onnagata, iemand die volgens hem meer talent heeft dan zijn eigen zoon Shunsuke. Dit vormt de basis voor hun vriendschap, maar ook voor hun groeiende rivaliteit. Achter de schoonheid van het kabuki schuilt een wereld van discipline en prestatiedruk. Terwijl Shunsuke dankzij zijn afkomst een vanzelfsprekende plaats binnen de kabukiwereld heeft, moet Kikuo zich voortdurend bewijzen. Hoe groot zijn talent ook is, hij blijft een buitenstaander die voor erkenning moet vechten.
De kabukiscènes in Kokuho zijn bijzonder mooi en indrukwekkend in beeld gebracht. Ook de manier waarop het verhaal zich over meerdere decennia uitstrekt, is sterk uitgewerkt. Elk tijdperk krijgt een eigen sfeer en wordt met veel aandacht voor detail in beeld gebracht. Daardoor word je volledig ondergedompeld in het leven van de personages en de veranderende kabukiwereld. Tegelijk is de film met zijn bijna drie uur aan de lange kant. Het verhaal bouwt soms te langzaam op. Kokuho is technisch sterk en visueel indrukwekkend, maar juist het tempo en de uitwerking van het verhaal vormen de grootste zwakte.
Toen ik aan Kokuho begon, wist ik niet dat de film bijna drie uur duurt en van zo’n lange speelduur schrik ik altijd een beetje. Ik hou van film, maar ik weet ook dat het moeilijk is om een film van drie uur van begin tot einde boeiend te houden. Toch wilde ik me niet laten ontmoedigen, want de korte inhoud had me nieuwsgierig gemaakt.
Kokuho is visueel prachtig en brengt de wereld van kabuki op een fantastische manier tot leven. De film is bij momenten echt magnifiek, maar kan ook hard en confronterend zijn. Hoewel het verhaal me bleef boeien, was niet elke scène even noodzakelijk en had de film op sommige momenten wat korter mogen zijn. Toch blijven vooral de visuele pracht en de bijzondere wereld me bij. Kokuho is misschien niet overal even perfect, maar absoluut de moeite om je even voor neer te zetten.
