Tics, roepen, vloeken of plots ongepaste dingen zeggen: bij dat gedrag weten we meestal wel dat het om het syndroom van Gilles de la Tourette gaat. Toch lijkt het me behoorlijk confronterend wanneer iemand je op straat plots uitscheldt. Voor John, die Tourette heeft, is dat dagelijkse realiteit. Bovendien groeide hij op in de jaren tachtig, een periode waarin er nog weinig kennis of begrip was voor Tourette.

Met humor door moeilijke thema’s

I Swear volgt John Davidson vanaf zijn tienerjaren, waarin hij wordt gespeeld door Scott Ellis Watson, tot zijn volwassen leven, vertolkt door Robert Aramayo. We zien hoe John voortdurend moet vechten tegen vooroordelen en onbegrip. Zijn familie weet niet goed hoe ze met hem moeten omgaan, een vaste baan vinden blijkt haast onmogelijk maar ook vrienden maken verloopt allesbehalve vanzelf. Maar Johns verhaal draait niet alleen om onbegrip en obstakels. Hij ontmoet ook mensen die hem accepteren zoals hij is en hem helpen om zijn plek in de wereld te vinden. Hij trekt in bij een vriend en diens moeder Dottie, een nuchter, daadkrachtige vrouw die hem behandelt zoals iedereen dat zou moeten doen. Veelzeggend is het moment waarop zij John verbiedt om nog langer sorry te zeggen.

Regisseur Kirk Jones brengt Johns verhaal met veel warmte en menselijkheid. De film schuwt de zware thema’s niet, maar maakt ze toegankelijk door ze met de nodige humor te vertellen. Daardoor is I Swear niet alleen ontroerend, maar ook boeiend. Het is een eerlijk en respectvol portret van iemand die ondanks talloze obstakels blijft zoeken naar een plek waar hij zichzelf kan zijn.