We kennen allemaal het gevoel dat ons leven zo vol zit dat er nauwelijks tijd overblijft om stil te staan. Werk, familie, verplichtingen, verwachtingen. Het is een lijstje dat blijft oplopen. Voor je het beseft, ben je vooral bezig met wat er van je verwacht wordt en veel minder met wat je zelf wil.

La Vie d’une femme van Charline Bourgeois-Tacquet krijgt daardoor een bredere betekenis dan alleen het verhaal van Gabrielle. Het leven kan hard zijn en is zelden eerlijk. Misschien is het daarom des te belangrijker om te weten waar onze eigen grenzen liggen. La Vie d’une femme is de tweede langspeelfilm van Bourgeois-Tacquet, na Anaïs in Love.

Een leven op automatische piloot​

Op 55-jarige leeftijd heeft Gabrielle haar leven volledig in het teken van haar werk als chirurg gesteld. Haar dagen spelen zich af tussen het ziekenhuis, haar gezin en de zorg voor haar moeder, die aan Alzheimer lijdt. Ze woont samen met haar partner en heeft zijn kinderen mee opgevoed, hoewel ze zelf nooit kinderen heeft gehad. Zelfs wanneer ze het ziekenhuis verlaat, lijkt ze nooit echt van haar werk los te komen: haar gsm is altijd binnen handbereik.

Dan ontmoet ze Frida, een schrijfster die Gabrielles levensverhaal in een roman wil verwerken. Frida krijgt de kans om Gabrielle van dichtbij te volgen. Wat begint als een professionele kennismaking, groeit geleidelijk uit tot een bijzondere vriendschap. Door Frida begint Gabrielle met andere ogen naar haar eigen leven te kijken. De ontmoeting brengt gevoelens en verlangens naar boven die ze lange tijd opzij heeft geschoven en zet haar zorgvuldig opgebouwde leven volledig op zijn kop.

Een leven in de hoogste versnelling​

Je wordt al behoorlijk zenuwachtig van de openingsscène. In de auto regelt Gabrielle afspraken, terwijl haar telefoon voortdurend overgaat. Eenmaal aangekomen op haar werk is het niet veel beter: ze gaat van taak naar taak. Er is geen moment pauze. De energieke muziek versterkt dat gejaagde gevoel nog meer. Die voortdurende drukte is duidelijk bewust gekozen. De film laat zo meteen zien wie Gabrielle is: een energieke, zelfverzekerde vrouw die succesvol is in haar werk, maar haar voortdurende hyperactiviteit lijkt ook een manier om maar niet stil te hoeven staan bij haar privéleven. De film laat Gabrielle nooit zien als een ongelukkige vrouw, maar haar relatie met Henri is behoorlijk vermoeid en lijkt vooral gedragen door routine. Léa Drucker toont veel verschillende emoties en laat overtuigend zien dat Gabrielle meer voelt dan ze laat merken.

Door Frida wordt maar eerst duidelijk hoe moeilijk Gabrielle het vindt om haar gevoelens toe te laten. Ze heeft haar persoonlijke verlangens jarenlang opzijgeschoven en weet nu niet goed hoe ze ermee moet omgaan. De film brengt dit heel subtiel in beeld. Intimiteit brengt Gabrielle steeds meer uit evenwicht. Zelfs in de eenvoudigste momenten voel je haar twijfel. Het verblijf in de bergen vormt daarin een belangrijk keerpunt. De film vertraagt merkbaar en geeft meer ruimte aan Gabrielles gevoelens.

Er zijn elf hoofdstukken. Je leest het goed: elf. Elk hoofdstuk belicht een andere drijvende kracht in het leven, zoals verlangen, de alter ego’s die we creëren, het einde van relaties en onze afkomst. Op papier klinkt dat interessant en soms werkt zo’n onderverdeling ook in het voordeel van de film. Hier vormen de hoofdstukken echter telkens een nieuwe onderbreking. Net wanneer je helemaal in het verhaal zit, wordt de draad opnieuw doorgeknipt. Elk hoofdstuk voelt te beperkt om echt op zichzelf te staan en tegelijk te weinig verbonden met de rest om een sterk geheel te vormen. Ook de personages zijn zo duidelijk op een bepaald effect gericht dat hun bedoeling er bovenop ligt. De film lijkt daardoor hoofdstuk na hoofdstuk af te vinken: alsof we van het ene thema naar het volgende gaan, zonder dat de verhaallijn genoeg ruimte krijgt om zich natuurlijk te ontwikkelen.