Ik heb niet zoveel met speciale dagen. Halloween, Kerstmis, Valentijn… ik sta er meestal niet echt bij stil. Daarom leek het me leuk om op zoek te gaan naar wat minder bekende dagen. En blijkbaar bestaan er heel wat vreemde, grappige en soms ronduit bizarre dagen. Ideaal dus om er een nieuwe rubriek rond te maken waarin ik de link leg met films. Op naar de eerste bizarre dag!

Wat vieren we vandaag?

Er zijn van die dagen waarop één ding genoeg is om je geduld te verliezen en daar hebben we nu 12 oktober voor: International Moment of Frustration Scream Day. Een dag waarop je volgens de bedenkers je frustraties van je af mag schreeuwen. Een uitstekend excuus dus om terug te kijken naar films waarbij ik tijdens het kijken ook dat gevoel had. Niet omdat deze films per se slecht waren, laat dat duidelijk zijn. En aangezien ik iemand ben die liever naar een scherm kijkt dan op straat begint te schreeuwen, hierbij zeven filmmomenten die onmiddellijk in mijn gedachten kwamen. Er zijn er natuurlijk veel meer. Sommige zijn klassiekers, andere heb ik recent gezien en kwamen daardoor sneller in me op. Oud en nieuw staan gewoon door elkaar.

Ice Road: Vengeance
Sommige films zijn zo spannend dat je op het randje van de zetel zit. Ice Road: Vengeance zorgde bij mij voor een ander soort spanning: de constante vraag hoe de film nog een ongeloofwaardig moment uit zijn mouw zou weten te schudden. Hoe vaker het verhaal de logica overboord gooide, hoe meer ik gefrustreerd raakte.

The Blair Witch Project

Er zijn maar weinig dingen frustrerender dan naar een film kijken waarin personages echt het tegenovergestelde doen van wat je zelf zou beslissen. The Blair Witch Project is daar een uitstekend voorbeeld van. Ik snap dat paniek en angst ervoor kunnen zorgen dat mensen niet meer logisch nadenken, maar als kijker zit je ondertussen tegen het scherm te schreeuwen.

Star Wars: The Phantom Menace – Jar Jar Binks

Sommige filmkeuzes begrijp je. Andere keuzes zorgen ervoor dat je tijdens het kijken langzaam naar het plafond begint te staren. Voor mij was Jar Jar Binks zo’n keuze. Ik weet dat Jar Jar voor veel fans onderdeel van de charme van Star Wars: Episode I – The Phantom Menace is, maar bij mij werkt hij vooral op de zenuwen.

A Quiet Place

Het uitgangspunt is simpel: de monsters jagen op alles wat geluid maakt. Dus wat doe je? Je probeert zo stil mogelijk te zijn. Klinkt logisch. Maar dan heb je een kind dat geluid maakt op een moment waarop je echt denkt dat dit de slechtst mogelijke timing ooit is. Of personages die onnodige risico’s nemen terwijl je allang weet dat het geluid hen gaat verraden.

Greenland

Een komeet komt op de aarde af, de wereld raakt in paniek en een gezin probeert een veilige schuilplaats te bereiken. Klinkt als een prima recept voor twee uur spanning. Alleen heeft dat gezin er behoorlijk wat moeite mee om elkaar niet voortdurend kwijt te raken. Net als je denkt dat ze elkaar eindelijk weer gevonden hebben, begint het hele circus opnieuw.

Magellan

Sommige films vragen geduld. Heel veel geduld. Magellan van Lav Diaz is zo’n film. Ik wist vooraf dat ik geen vlotte avonturenfilm moest verwachten. Lav Diaz staat nu eenmaal niet bekend om films die haast hebben. Maar bij Magellan merkte ik dat mijn geduld behoorlijk op de proef werd gesteld. De film bleef voor mijn gevoel maar doorgaan zonder dat ik echt het idee kreeg dat het verhaal ergens naartoe ging. Bovendien begreep ik niet altijd wat de film precies wilde vertellen.

Troll 2

Ik vond de eerste Troll goed. Die wist me mee te krijgen in zijn wereld. Daarom keek ik ook best uit naar Troll 2. En daar ging het voor mij mis. Al vrij snel waren er momenten waarop ik gefrustreerd raakte omdat het allemaal zo ongeloofwaardig werd. Ja, ik weet dat het een fantasyfilm is en dat trolls niet bestaan, maar dan nog zijn er bepaalde regels. Ook binnen een fantasiewereld moet iets voor mij een beetje logisch blijven.