Niet elke strijd wordt op het slagveld uitgevochten. Jean Moulin, een sleutelfiguur in het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, streed tegen de Duitse bezetting en het Vichy-regime. Zijn belangrijkste opdracht was om de verschillende verzetsgroepen te verenigen in hun strijd voor de bevrijding van Frankrijk.
Met Moulin, zijn vierde langspeelfilm, blijft László Nemes zich verdiepen in de geschiedenis van de twintigste eeuw, na zijn Hongaarse trilogie Son of Saul, Sunset en Orphan. Ditmaal focust hij op de arrestatie van Jean Moulin door Klaus Barbie.
Regie: László Nemes- Speelduur: 145 minuten Cast: Gilles Lellouche, Lars Eidinger, Louise Bourgoin
Genre: drama, historisch – Originele taal: Frans
De strijd van Jean Moulin
In maart 1943 keert Jean Moulin terug uit Londen met de opdracht van generaal De Gaulle om de verschillende Franse verzetsgroepen te verenigen in de Nationale Raad van het Verzet. Op 21 juni 1943 wordt hij tijdens een bijeenkomst nabij Lyon, gearresteerd door de Gestapo en opgesloten in de gevangenis van Montluc. Daar wordt hij ondervraagd en gemarteld door Klaus Barbie, het hoofd van de Gestapo in Lyon, die probeert hem informatie over het verzet te laten geven. Moulin weigert. Hij overlijdt vermoedelijk op 8 juli 1943 tijdens zijn transport naar Duitsland.
László Nemes duikt opnieuw de geschiedenis in
De film heeft een duidelijke structuur, van zijn leven als undercoveragent tot zijn arrestatie, ondervraging en marteling. Deze rechtlijnige aanpak houdt het verhaal dicht bij de historische werkelijkheid. Net als in zijn vorige films weet Nemes ook hier de technische vormgeving tot in de puntjes te verzorgen. Zowel de decors als de historische omgeving zien er heel realistisch uit.
Ook de acteerprestaties zijn sterk, vooral die van Gilles Lellouche in de titelrol. Wat eerst het verhaal lijkt van een zelfverzekerde verzetsman, verandert langzaam in dat van een gebroken man die zijn angst nauwelijks nog kan verbergen. Hij vreest niet alleen de martelingen, maar ook dat de pijn zo erg wordt dat hij zijn principes niet meer kan volhouden. Daartegenover staat Klaus Barbie, een angstaanjagende tegenstander die zo uit een thriller lijkt te komen. Lars Eidinger geeft hem een duistere en bijna psychotische uitstraling.
Films over marteling balanceren op een dunne lijn tussen het tonen van de gruwel en het uitbuiten ervan. Nemes houdt de spanning vooral voelbaar door een zeer gecontroleerde enscenering. Zowel de helse sfeer van de gevangenis als de psychologische manipulatie komt daardoor beklemmend over. Het sterke sounddesign versterkt dat gevoel nog. Elke voetstap en elke moeilijke ademhaling lijken extra luid te klinken. De harde en agressieve geluiden in de gevangenis benadrukken hoe geïsoleerd Moulin zich voelt. Ook de beelden dragen bij aan de grimmige sfeer van de film, die soms aan een film noir doet denken. Het warme gele daglicht maakt plaats voor donkere schaduwen zodra de nacht valt. De donkere kasseien, de kleine steegjes en de sombere gevangenis van Montluc zorgen samen voor een dreigend gevoel.
Met sterke acteerprestaties en een overtuigend script biedt Moulin een boeiende weergave van een belangrijk stuk geschiedenis. Vooral Nemes’ oog voor detail, van het indrukwekkende geluidsdesign tot de geloofwaardige decors, maakt de film bijzonder beklijvend. Een film die best wel indruk op me heeft gemaakt.
