Quelques mots d’amour van Rudi Rosenberg gaat over een jong meisje die iemand mist en maar niet kan gegrijpen waarom die persoon er niet voor haar is. Soms kunnen een paar woorden een wereld van verschil maken: een teken van erkenning, een blijk van genegenheid of simpelweg de bevestiging dat je ertoe doet. Wanneer deze woorden uitblijven, kan er een onzichtbare wond ontstaan die met de jaren steeds nadrukkelijker aanwezig wordt.

Met Quelques mots d’amour waagt Rudi Rosenberg zich aan zijn tweede langspeelfilm, na Le Nouveau uit 2015. Naast zijn werk als regisseur was hij ook als acteur te zien in verschillende Franse films en televisieseries.

Brieven aan een afwezige vader

Abigaëlle, of Abi, groeit samen met haar halfbroer Yoni op in een sociaal appartementsblok, waar hun alleenstaande moeder Erika haar best doet om de eindjes aan elkaar te knopen. Maar al van jongs af aan ontbreekt er voor Abi iemand in haar leven: haar vader. Vanaf haar zevende droomt ze ervan hem eindelijk te ontmoeten. Ze weet wie hij is, want haar moeder heeft haar over hem verteld. Vastbesloten om contact met hem te krijgen, schrijft ze hem brieven. Ze stopt er zelfs een postzegel bij, zodat hij geen enkel excuus heeft om niet terug te schrijven. Ze vraagt haar moeder om zijn parfum te kopen, zodat ze toch een beetje het gevoel heeft dat hij dichtbij is. Meermaals staat ze samen met Erika voor zijn appartement, maar de deur blijft gesloten.

Hoe kan een vader zijn eigen dochter nu niet willen kennen?

Hoewel Abi af en toe troost vindt bij haar moeder, groeit ook haar frustratie tegenover haar. Ze weigert te geloven dat haar vader haar niet wil zien en blijft hopen dat hij op een dag toch voor haar zal kiezen. “Hij wilde gewoon geen kinderen”, herhaalt Erika keer op keer, maar voor Abi is dat geen antwoord. Hoe kan een vader zijn eigen dochter nu niet willen kennen? Ondertussen heeft ook Yoni het niet gemakkelijk: op school wordt hij gepest. Terwijl Abi blijft verlangen naar een afwezige vader, probeert Erika haar twee kinderen zo goed mogelijk groot te brengen.

Een leegte die blijft

Abi is jong en zit nog vol rebellie. Al haar energie gaat naar haar vader. Ze laat zich door niemand op andere gedachten brengen en klampt zich steeds harder vast aan de hoop dat hij ooit deel zal uitmaken van haar leven. Haar verlangen lijkt stilaan een obsessie te worden. Ze kan niet aanvaarden dat de werkelijkheid anders is dan het beeld dat ze in haar hoofd heeft gevormd. Intussen wordt steeds duidelijker hoe zwaar de situatie op Erika weegt. Ze hoeft niet uit te spreken dat ze moe is; je ziet en voelt het. Ze blijft overeind, blijft voor haar kinderen zorgen en probeert haar gezin bij elkaar te houden, maar haar vermoeidheid sijpelt door in alles wat ze doet. Ze is moe van de eenzame strijd die ze dagelijks voert, van zorgen over de toekomst en van het voortdurende vechten voor haar dochter, die steeds verder van haar lijkt weg te glippen.

Het wordt duidelijk waarom dit gezin niet helemaal als een gezin aanvoelt: er zijn simpelweg te veel losse eindjes. Abi blijft zoeken naar een vader die haar niet wil, Erika probeert de leegte op te vullen zonder daarin werkelijk te slagen, en ondertussen worstelen de kinderen elk met hun eigen problemen. Iedereen probeert op zijn eigen manier verder te gaan, maar niets lijkt echt opgelost te raken. Ze wonen samen onder één dak, terwijl ieder van hen met een eigen gemis rondloopt. Gelukkig is het verhaal niet alleen kommer en kwel. De film voelt niet zo somber aan als de korte inhoud misschien doet vermoeden. Het verhaal strekt zich uit over meerdere jaren en wordt afgewisseld met andere gebeurtenissen en momenten, waardoor het geheel boeiend blijft en er ook ruimte is voor luchtigheid. Toch heeft die keuze ook een keerzijde. Doordat de aandacht vooral naar Abi’s zoektocht naar haar vader gaat, blijven de andere personages enigszins op de achtergrond. We krijgen maar weinig inzicht in Erika als persoon, los van haar rol als moeder. Ook Yoni, die op verschillende momenten nadrukkelijk aanwezig is, krijgt uiteindelijk minder aandacht dan je zou verwachten.

Voor de casting koos Rudi Rosenberg grotendeels voor amateuracteurs uit de voorsteden waar het verhaal zich afspeelt, met Hafsia Herzi als uitzondering. Die keuze werkt verrassend goed. De personages voelen natuurlijk en geloofwaardig aan, alsof we niet naar acteurs kijken, maar naar mensen die we zomaar in het echte leven zouden kunnen tegenkomen.