In Little Trouble Girls (Kaj ti je deklica), het speelfilmdebuut van de Sloveense regisseur Urška Djukić, worden we meegenomen in de innerlijke storm van de introverte Lucija. Wanneer ze zich aansluit bij het meisjeskoor van haar katholieke school en bevriend raakt met de extraverte Ana-Marija, lijkt haar wereld plots groter en lichter te worden. Maar tijdens een repetitieweekend in een afgelegen klooster begint er iets te verschuiven — in haar geloof, in haar verlangen, en in de manier waarop ze zichzelf ziet.

De film opent met een reeks intieme close-ups: het ritmische in- en uitademen van de koormeisjes, de oorlel van de zestienjarige Lucija, flarden van gezichten — allemaal gefilmd van heel dichtbij, alsof de camera hun innerlijke wereld probeert te raken. Deze bijna sensuele beeldtaal zet meteen de toon voor de fysieke sfeer van de film. Tussen de meisjes valt één iemand Lucija meteen op: Ana-Marija, levendig, zelfverzekerd en alles wat Lucija niet is. Terwijl het koor zingt, dwaalt Lucija’s blik — en haar gedachten — telkens naar haar toe. Thuis wordt ze in toom gehouden door haar strenggelovige moeder, maar Lucija zelf lijkt nog niet helemaal in haar eigen lichaam te passen. Kinderlijk en naïef, balanceert ze op de drempel tussen onschuld en ontdekking.

In Little Trouble Girls gaan voyeurisme en dubbele moraal een ongemakkelijke dans met elkaar aan. Met beelden van bloesems, bijen en een soms directe camerablik creëert Urška Djukić een sfeer die tegelijk verleidelijk en beklemmend aanvoelt. Haar speelfilmdebuut is een complexe, maar ook onevenwichtige mix van symboliek, religieuze spanning en ontluikende seksualiteit. De hoofdpersonages weten daarbij niet echt te raken: Lucija’s naïviteit en Ana-Marija’s flirterige, manipulatieve aard maken hun dynamiek eerder ongemakkelijk dan meeslepend.

De morele ondertoon van de film, versterkt door religieuze symboliek, voelt zwaar aangezet en er is weinig ruimte voor nuance. De personages blijven bovendien opvallend vlak – er is nauwelijks sprake van ontwikkeling of innerlijke groei. Zelfs de leraar, die aanvankelijk gemoedelijk lijkt, ontpopt zich tot een arrogant en verwarrend figuur, wat het geheel nog onduidelijker maakt. Uiteindelijk blijft je achter met meer vragen dan antwoorden: wat is er precies gebeurd, en wat probeert Djukić ons te laten voelen? Little Trouble Girls laat je vooral achter met een gevoel van ongemak – en misschien is dat precies haar bedoeling.