Laura Samani slaat met Un anno di scuola een opvallend andere richting in dan met haar debuutfilm Piccolo corpo. Waar ze in die film een verhaal over rouw en verlies vertelt dat zich afspeelt in het Italië van het begin van de twintigste eeuw, kiest ze nu voor een coming-of-ageverhaal in 2007. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Giani Stuparich en volgt Fred(rika), een Zweedse leerlinge die als enige in een klas vol jongens terechtkomt. Een nieuw schooljaar brengt natuurlijk nieuwe vriendschappen maar ook verliefdheden met zich mee.

De nieuwkomer in de klas

September 2007, Triëst. De achttienjarige Zweedse Fred verhuist samen met haar vader naar Italië en begint aan haar laatste jaar op een technische middelbare school. Daar komt ze terecht in een klas die volledig uit jongens bestaat. Als enige meisje én als nieuwkomer uit een ander land valt ze meteen op. Vooral drie onafscheidelijke vrienden raken door haar gefascineerd: Antero, Pasini en Mitis.

Langzaam weet Fred zich een plek te veroveren binnen hun vriendengroep, maar haar komst zet ook de band tussen de drie jongens onder druk. Haar laatste schooljaar in Triëst wordt een periode van nieuwe vriendschappen, eerste liefdes en de ontdekking van wie ze zelf wil zijn.

De dynamiek van vier

Un anno di scuola geeft overtuigend de turbulentie van het jong zijn weer. Het is een periode waarin je bijna volwassen bent, maar tegelijk nog ontzettend onvolwassen kunt zijn. Je zit vol levenslust en verlangt naar nieuwe ervaringen, terwijl je nog volop op zoek bent naar je eigen identiteit. Tegelijk lijkt alles belangrijk: elk trauma voelt onoverkomelijk. De film weet deze gevoelens op een herkenbare manier te vangen, zonder ze groter of dramatischer te maken dan ze werkelijk zijn.

De vier hoofdrolspelers zijn eveneens sterk. Ze spelen heel mooi samen, waardoor hun vriendschap spontaan overkomt. Het is bovendien opvallend dat dit voor alle vier hun filmdebuut is. Overdag zijn de vrienden vooral in het klaslokaal te zien, maar zodra de school voorbij is, trekken ze de straten van Triëst in. De vriendschap tussen Fred en de drie jongens is bijzonder, maar tegelijk ook complex. Naarmate Fred dichter bij de groep komt, verandert de dynamiek tussen de vier. De film maakt daarbij duidelijk dat een meisje tussen drie hechte jongens op die leeftijd misschien nooit zomaar een hecht viertal kan vormen.

Een fijne, oprechte film die je met een goed gevoel achterlaat.

Diezelfde eenvoud komt ook terug in de cinematografie. Er wordt niet geprobeerd om met spectaculaire beelden of opvallende cameratechnieken indruk te maken. De beelden zijn helder, rustig en efficiënt en doen vooral wat nodig is om het verhaal en de personages te ondersteunen. De film is in die zin net als zijn cinematografie: ongeforceerd en zonder overdreven drama. Dat is geen nadeel. Integendeel, de film kijkt daardoor vlot en comfortabel weg. Elk personage heeft zijn eigen eigenaardigheden, onzekerheden en problemen, maar niets wordt geforceerd. De gebeurtenissen voelen daardoor natuurlijk aan: een groep jongeren die een jaar lang samen opgroeit, plezier maakt, verliefd wordt, fouten maakt en langzaam ontdekt dat sommige vriendschappen niet voor altijd hetzelfde kunnen blijven.

Een film hoeft niet altijd groot, spannend of spectaculair te zijn. Soms is een fijne, oprechte film die je met een goed gevoel achterlaat gewoon meer dan genoeg. Un anno di scuola is zo’n film en zeker eentje om mee te pikken.