Ik hou van recensies schrijven, en ook van de korte mini-recensies die ik op Facebook plaats. Maar in deze rubriek probeer ik eens iets anders: tien spontane gedachten, gewoon zoals ze tijdens het kijken in mij opkomen.

• Sterke keuze als hoofdpersonage. Mike is niet echt een personage dat meteen sympathiek overkomt, maar daardoor blijf je wel naar hem kijken.
• Zijn dit eigenlijk acteurs, of is Dickinson gewoon de straat opgegaan en beginnen filmen? Hoe dan ook: het voelt allemaal opvallend authentiek. Even opzoeken dus.
• Die natuurelementen tussendoor vind ik eerlijk gezegd wat storend. Ik hoop vooral dat Harris Dickinson daar niet te veel mee gaat doen.
• Mentale problemen, verslaving, dakloosheid…het is geen opbeurend filmpje.
• Die karaokescène… Nee. Gewoon nee. Die had van mij echt geschrapt mogen worden. Er is iets geforceerd aan deze scène.
• Ja, het systeem faalt. Absoluut. De film maakt daar geen geheim van. Maar dit praat de keuzes van Mike nergens goed.
• Een stap vooruit, twee stappen achteruit. Dat is eigenlijk de perfecte samenvatting van Mike. Net wanneer je denkt dat hij misschien eindelijk op het juiste spoor zit, doet hij weer iets waardoor alles dreigt te ontsporen.
• Ik moet trouwens zeggen: de regie van Harris Dickinson bevalt me. Soms wat eigenzinnig, soms wat vreemd, maar hij durft duidelijk zijn eigen film te maken.
• En misschien is dat ook net wat Urchin nodig heeft. Dit is geen film die je voortdurend bij de hand neemt en uitlegt wat je moet voelen. Je moet zelf maar uitzoeken wat je van Mike en zijn keuzes vindt.
• Eindbalans? Een mooi debuut van Dickinson. Niet alles werkt voor mij even goed en sommige keuzes had ik gerust achterwege gelaten, maar Urchin heeft wel een eigen gezicht. En voor een eerste film is dat misschien nog het belangrijkste.