500 mijl. Zo ver is het van de Engelse woonplaats van Finn en Charlie tot Dingle, aan de westkust van Ierland. Een flinke afstand om af te leggen, zeker wanneer je nog maar een kind bent. Toch beginnen Finn en Charlie zonder hun ouders aan deze tocht. Hun bestemming is duidelijk, maar de reden waarom ze vertrekken wordt langzaam maar zeker onthuld.

De film is geregisseerd door de Britse regisseur Morgan Matthews en is gebaseerd op de roman Charlie and Me: 421 Miles from Home van Mark Lowery. Het verhaal speelt zich af tussen Engeland en Ierland en volgt de twee broers. De gebeurtenissen worden niet chronologisch verteld, waardoor je geleidelijk ontdekt wat er achter de spanningen binnen het gezin schuilgaat.

Op weg naar Dingle​

In de openingsscène maken we kennis met het gezin van Finn en Charlie. Charlie wordt te vroeg geboren en houdt daar gezondheidsproblemen aan over, maar zijn oudere broer Finn is er altijd voor hem. Lange tijd lijkt hun gezin gelukkig. Ze hebben mooie herinneringen aan de zomervakanties bij de grootouders aan zee. Maar enkele jaren later blijkt er toch spanning te zijn. Wanneer ze thuis aan de eettafel zitten wordt duidelijk dat moeder Jules de telefoontjes van haar vader John negeert. Terwijl John hen duidelijk mist. Even later hoort Finn zijn ouders ruzie maken. Zijn vader Michael laat daarbij vallen dat hij Charlie mee wil nemen.

De volgende ochtend glippen Finn en Charlie het huis uit zonder dat hun ouders het weten. Ze vertrekken naar Dingle, aan de westkust van Ierland, waar hun grootvader John woont. Onderweg komen ze Kait (Maisie Williams) tegen, een jonge vrouw die hen helpt tijdens hun reis. Met haar ukelele en haar liedjes zorgt ze voor wat gezelligheid tijdens hun tocht.

Onderweg naar het verleden​

De film roept al snel vragen op. Waarom is het contact met opa John verbroken? Wat is er met oma gebeurd? Wat is er precies aan de hand tussen de ouders? En waarom is de band binnen dit gezin zo ingewikkeld? Via flashbacks worden steeds meer puzzelstukjes van het verhaal zichtbaar. De reis naar hun grootvader wordt daardoor meer dan alleen een tocht van 500 mijl. Het is ook een zoektocht naar hun familie, naar antwoorden en vooral naar een manier om samen te blijven.

Bill Nighy is, zoals we van hem gewend zijn, uitstekend in zijn rol als opa John.

De reis zelf blijft vrij gemoedelijk. Er zijn onderweg natuurlijk enkele obstakels, maar vooral de authentieke Ierse momenten maken de tocht aangenaam om naar te kijken. De film springt regelmatig heen en weer tussen het heden en het verleden, maar blijft gemakkelijk te volgen. De acteerprestaties zijn bovendien sterk. Bill Nighy is, zoals we van hem gewend zijn, uitstekend in zijn rol als opa John. Ook Maisie Williams doet het goed, al voelt haar personage Kait met haar ukelele en liedjes soms net iets te veel van het goede is. Toch draait het uiteindelijk vooral om wat er in het verleden is gebeurd. Achter de schijnbaar eenvoudige reis schuilt een vreselijke gebeurtenis waar opa John zichzelf de schuld van geeft en die een enorme breuk binnen de familie heeft veroorzaakt.

De cinematografie is een sterk onderdeel van deze film. De Ierse landschappen worden sfeervol in beeld gebracht en zorgen voor enkele prachtige beelden. De film heeft wel vaak een donkere en grauwe uitstraling, maar dat past goed bij de Ierse omgeving. Vooral de beelden van het platteland vallen op. Ook de speelduur is precies goed. Het is een redelijk korte film van 1 uur en 40 minuten, maar alles wat vermeld moet worden, komt aan bod.