Ik hou van recensies schrijven, en ook van de korte mini-recensies die ik op Facebook plaats. Maar in deze rubriek probeer ik eens iets anders: tien spontane gedachten, gewoon zoals ze tijdens het kijken in mij opkomen.

• Malta steelt stiekem de show. Wat een prachtige filmlocatie.
• Enola, we snappen dat je tegen ons praat… De vierde wand doorbreken werkte in de vorige films charmant, maar hier gebeurt het zó vaak dat het eerder afleidt dan toevoegt.
• De aanwijzingen zitten ok in elkaar en maken het detectivewerk nog steeds het leukste onderdeel van de film.
• Maar deze Moriarty? Nee, bedankt. Ze mist de subtiele dreiging en het messcherpe intellect dat je van deze iconische tegenstander verwacht.
• Dus Enola en Tewkesbury gaan romantisch zwemmen in het maanlicht… Terwijl haar broer en zijn moeder ontvoerd zijn. Prioriteiten zullen we maar zeggen.
• Waarom voelen de actiescènes zo… vreemd? Waar de vorige films nog energie had, ogen de gevechten hier opvallend stroef.
• Ik merk dat ik steeds meer afstand neem van het verhaal. Enola maakt keuzes die niet echt bij haar personage passen, puur omdat het script haar die kant op wil duwen.
• Waar is die aanstekelijke charme en humor van de eerste twee films gebleven?
• Ik mis scherpte.
• Eindbalans? ok, maar Enola Holmes 3 voelt opvallend veel kinderlijker en minder scherp dan de vorige twee.