David Cronenberg, iedereen kent hem, maar persoonlijk heb ik zelden voeling met zijn werk. Er zijn uiteraard uitzonderingen, zoals The Fly. Veel van zijn films vind ik interessant, dat zeker, maar ze weten me zelden echt te raken. Sabina Spielrein (Keira Knightley) wordt in 1904 opgenomen in een kliniek in Zürich na een hysterische aanval. Haar mysterieuze aandoening wordt, niet geheel verrassend voor die tijd, al snel herleid tot seksuele frustratie. Ze komt onder behandeling van Dr. Carl Jung (Michael Fassbender), bij wie ze haar traumatische jeugd, haar associaties met seks en de manier waarop die haar nog steeds beïnvloeden, probeert te ontrafelen. Ook met Freud (Viggo Mortensen) ontstaat een persoonlijke band.

In de jaren die volgen ontmoeten Jung en Freud elkaar regelmatig. Ze discussiëren uitvoerig over hun steeds veranderende ideeën over de menselijke psyche. Het charisma van de acteurs houdt deze scènes overeind en draagt de spanningen binnen hun veranderende relatie, al worden hun theoretische verschillen soms wat moeilijk te volgen. En dan Keira Knightley. Ik heb werkelijk geen idee wat de bedoeling was, maar haar acteerprestatie werkte me enorm op de zenuwen. De spastische bewegingen en overdreven gelaatsuitdrukkingen waren zo zwaar aangezet dat ik me er nauwelijks doorheen kon worstelen. Cronenberg en ik blijven voorlopig op gespannen voet staan.