Motels hebben iets vluchtigs, ze stralen vaak een zekere smoezeligheid of troosteloosheid uit. Toch, I like them. Misschien zegt dat meer over mij, maar het zijn hoe dan ook ideale locaties voor een film. In What Lives in Room 214?, een psychologische horrorfilm van filmmaker Brandon Rice, vormt die geïsoleerde omgeving het decor voor een verhaal over waanzin, verlies van controle en het onvermogen om aan je eigen patronen te ontsnappen.

De film opent met Cory, die vanuit een hotelkamer vertelt over zijn film en hoe lang hij er al verblijft. Meteen is duidelijk dat er iets niet klopt: zijn hand zit bebloed in verband en de kamer is rommelig. Via flashbacks krijgen we geleidelijk meer inzicht in hoe hij daar terechtgekomen is. Cory King is een acteur die pas enige lokale bekendheid heeft verworven dankzij een hoofdrol in een film. Wanneer hij zijn intrek neemt in een motel, ontmoet hij Paul, een succesvolle man uit de filmindustrie. Naarmate Cory langer blijft en verschillende mensen zijn pad kruisen, begint hij steeds meer te twijfelen aan wat er werkelijk om hem heen gebeurt.

Wat de film voor mij interessant maakt, is dat de psychologische horror zich niet uitsluitend in het mysterie rond kamer 214 bevindt. Onder de oppervlakte gaat het ook over iets veel herkenbaarders: de angst voor verandering en het gemak waarmee we onszelf vastzetten in vertrouwde patronen. What Lives in Room 214? speelt met precies dat gevoel. Het is een verhaal over vastzitten, over de verlammende kracht van angst en over het besef van gemiste kansen dat soms pas komt wanneer het te laat is.

Adam Joseph Turner doet het sterk als Cory. Hij geeft het personage een melancholieke uitstraling die gedurende de hele film aanwezig blijft en goed aansluit bij de steeds uitzichtlozer wordende situatie. Timothy J. Cox is dan weer bijzonder overtuigend als Paul, de mysterieuze zakenman bij wie je voortdurend het gevoel hebt dat er meer achter schuilt dan hij laat zien. Toch worden niet alle aspecten van het verhaal met dezelfde overtuiging uitgewerkt. Sommige ontwikkelingen zijn minder boeiend dan de opbouw doet vermoeden, en de emotionele betrokkenheid bij Cory’s situatie is niet altijd even sterk. Het mysterie houdt de aandacht vast, maar laat zich niet noodzakelijk even gemakkelijk ontrafelen.

Toch verloor What Lives in Room 214? mijn aandacht niet. Of ik alles begrepen heb, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Misschien is dat ook niet helemaal het punt. Net als de motelkamer waarin Cory steeds verder verstrikt raakt, laat de film je achter met een aantal vragen die niet meteen verdwijnen.