
Camembert: niet de Franse kaas, maar het speelstuk van Trivial Pursuit. Dit gezelschapsspel en familie vormen de basis van deze eerste langspeelfilm van Matthieu Rumani en Nicolas Slomka. Familie is dan ook een erg dankbaar onderwerp voor een film: het is herkenbaar, universeel en biedt eindeloos veel mogelijkheden voor nieuwe verhalen.
Regie: Matthieu Rumani, Nicolas Slomka – Speelduur: 93 minuten Cast: Kristin Scott Thomas, Guillermo Guiz, Alex Lutz, Pascale Arbillot, Bernard Le Coq, Panayotis Pascot, Anaïde Rozam
Genre: Komedie – Originele taal: Frans
Achter de luchtige verpakking van deze komedie schuilen echter heel wat minder luchtige thema’s. Sociale klassen, vriendjespolitiek en ziekte komen allemaal aan bod. Wat begint als een onschuldig familiefeestje waar een gezelsschapsspel wordt gespeeld, groeit al snel uit tot een komedie waarin niet alleen de algemene kennis, maar ook de onderlinge verhoudingen stevig op de proef worden gesteld. Met een cast die namen als Kristin Scott Thomas, Pascale Arbillot, Alex Lutz, Guillermo Guiz, Bernard Le Coq en Jérémy Gillet samenbrengt, heeft de film alvast heel wat bekend acteertalent aan boord.
Een familiefeestje met een competitief kantje
Cléo heeft al een tijdje een vriendje, Stan, maar stelt hem liever niet voor aan haar familie. Uiteindelijk besluit ze hem toch mee te nemen naar het verjaardagsfeest van haar moeder France, een invloedrijke vrouw in de kunstwereld. Stan merkt echter al snel dat hij zich in deze omgeving helemaal niet op zijn gemak voelt. Als barman is hij namelijk niet gewend aan de chique, burgerlijke en ietwat pretentieuze sfeer waarin Cléo is opgegroeid.
Alsof dat nog niet ongemakkelijk genoeg is, staat er na het diner ook nog een traditionele familieactiviteit op het programma: een spelletje Trivial Pursuit. De teams raken verwikkeld in een spannende strijd om de overwinning. Er staat namelijk meer op het spel dan alleen de eer: de winnaar krijgt een kostbaar schilderij waarvan de erfenis tot dan toe voor heel wat onduidelijkheid zorgde.
Een geslaagde Franse komedie
Eén locatie, een beperkt aantal gebeurtenissen en een verhaal dat zich min of meer in real-time afspeelt: het zijn ingrediënten die al snel eentonig kunnen worden. Toch weet de film dit te vermijden. Dat is vooral te danken aan het hoge tempo, de sterke wisselwerking tussen de acteurs en hun uitstekende gevoel voor timing. De dialogen volgen elkaar uitstekend op, met scherpe en gevatte oneliners. Bovendien is de chemie tussen de acteurs duidelijk voelbaar. Ook de regisseurs spelen op een geslaagde manier met grote sfeerverschillen, waarbij zelfverzekerde humor moeiteloos overgaat in onderlinge steken en verborgen spanningen.
Ondanks het vrij eenvoudige uitgangspunt blijft deze luchtige tragikomedie anderhalf uur lang bijzonder vermakelijk. Het verhaal bevat wel enkele voorspelbare wendingen, maar de cynische eerlijkheid waarmee de familieleden met elkaar omgaan, maakt veel goed. Naarmate de avond vordert, komen steeds meer frustraties en geheimen naar boven en wordt duidelijk dat er achter de schijnbaar perfecte familie heel wat meer schuilgaat.
Franse komedies, ik hou er wel van. Van de Franse cinema tout court, eigenlijk. Ook Camembert weet me te bekoren: een vlotte, luchtige film die geen moment verveelt. Uiteindelijk bewijst de film dat er niet veel nodig is om een avond vol spanning, humor en ongemakkelijke familietaferelen te creëren. Soms volstaan een tafel, een gezelschapsspel en een familie die net iets te veel over elkaar weet.









